ouderavond

Zo voelt een eerste ouderavond op het speciaal onderwijs

Al een week hik ik er tegenaan. De eerste ouderavond op Jip zijn nieuwe school. De school die voor mij als een keerpunt voelt. Een keerpunt omdat ik nu toch echt zal moeten accepteren dat er iets is met mijn kind. Dat die afslag naar een gewoon leven, waarvan ik altijd hoopte dat die er nog was, niet is gekomen.

Ik fiets erheen. Het voelt heel erg dubbel. Ik voel enthousiasme en vind het leuk om te zien waar Jip iedere dag les krijgt. Maar ik voel ook verdriet. Verdriet omdat het nu dan echt is. Jip zit daar en er is de afgelopen weken steeds duidelijker tegen me gezegd: ‘Hij hoort hier echt thuis, Hanneke.’ Ik merk dat ik ergens nog had gehoopt dat ze zouden zeggen: ‘Wat doet Jip hier op school?’

Ik loop het gemoedelijke schoolplein op en kijk er eens goed rond. Het ziet er eigenlijk best leuk uit. Mooie speeltoestellen, groen en het plein is groot. Gek dat ik dit bij het brengen nooit zo goed heb gezien. Ik ben de eerste weken alleen maar overrompeld geweest. Alle bewegende beelden kwamen de eerste dagen erg bij mij binnen en met tranen heb ik mijn terugweg iedere keer vervolgd.

De ouderavond

Bij binnenkomst word ik enthousiast ontvangen door drie juffen! Nummer vier sluit later aan. Alleen al de hoeveelheid juffen geeft aan dat je ergens anders bent dan op het reguliere onderwijs. De juffen zijn lief, Jip is dol op ze. Ik noem ze een godsgeschenk uit de hemel. Juf Meriam, de opperleidster, een vrouw die echt is gemaakt voor dit beroep, trapt af. Vol trots stelt ze haar elftal voor. Ze vertelt met veel liefde en passie over alle kindjes in de klas. Het is zo lief, zo respectvol en je voelt echt dat dit team ziet waar de kwaliteiten van de kinderen zitten. De tranen prikken dan al in mijn ogen.

Ze legt uit wat ze door de dag heen doen. Het sleutelwoord blijkt structuur te zijn. Structuur, herhaling en leren op een eigen niveau. Ik merk dat ik me alleen maar afvraag op welk niveau Jip dan zit en de andere kindjes. Waar staat Jip in verhouding tot de rest van de klas? Ik hoor niet meer goed wat de juf aan het vertellen is, ben afgedwaald.

Ik kom bij omdat ik merk dat de ouders iets moeten vertellen. We moeten ons eigen kind voorstellen en vertellen wat de voorgeschiedenis is. Ik weet nog dat ik dacht: Heb je even? Wat me opvalt aan de andere ouders is dat ze zo ontspannen en rustig vertellen wie hun kind is, hoe ze op deze school zijn gekomen en wat ze hiervoor hebben gedaan. Ik vraag me steeds af: hoe is dit voor jullie? Zijn jullie okay? Maken jullie je ook zorgen? Ik voel bij andere ouders heel veel acceptatie. Misschien is dat de buitenkant, maar het maakt me in de war.

Ik ben aan de beurt, stel me voor en vertel dat Jip vanuit Kentalis (onderwijs voor een spraak- en taalachterstand) komt. Ik geef eerlijk aan dat ik nog moet wennen aan deze school, aan deze enorme stap. En ik zie ouders knikken. Ik denk: waar zijn jullie prikkende ogen dan?

Prikkende ogen

Dan komen er een paar vrouwen binnen. Ze stellen zich voor als de logopediste en de fysiotherapeut. Zij kunnen niet ontbreken, want ze horen erbij om het plaatje compleet te maken. Ook dit zijn weer superlieve mensen die vol passie, dag in dag uit, met onze kindjes aan de slag gaan.

Ondanks dat die tranen achter mijn ogen blijven prikken en ik weet dat ik straks op de fiets een potje ga huilen, merk ik ook dat ik blijdschap voel. Blijdschap omdat ik zie dat deze mensen het beste uit Jip naar boven willen halen, blijdschap dat hier kleine klasjes zijn, blijdschap dat ze hem de tijd willen geven en maatwerk kunnen bieden. En ik merk dat ik een stapje zet in mijn eigen acceptatieproces. Op naar de volgende bijeenkomst waar ik met mijn prikkende oogjes mag gaan zitten. Ik besef dat ze nog wel even mogen blijven!

Hanneke Ariens is 42 jaar, getrouwd met Robert. Samen hebben ze zoon Jip. Jip is bijna 5 jaar en heeft het MRD 13 en het MRD 45 syndroom. Zeldzame syndromen, die naast medische complicaties, vooral ook voor een ontwikkelingsachterstand zorgen. Hanneke werkt als jobcoach bij de gemeente.

 

passend onderwijsWel of niet naar het speciaal onderwijs blijft altijd een gevoelig punt. Lees ook over Silvie’s zoektocht naar een passende plek voor Daniël.