herinneringen

Als je herinneringen ophaalt bij je bejaarde ouders

In 2003 kregen we de diagnose van onze oudste zoon Ties. Hij was toen 1 jaar. Een MRI- scan gaf uitsluitsel: hij bleek spastisch. De scan kreeg hij in België, want in Nederland was een wachtlijst van een half jaar. Elke seconde van die dag herinner ik me. Maar hoe ik mijn ouders dit nieuws heb verteld, was uit mijn geheugen gewist. Tot vorige week.

Mijn ouders waren, en zijn, een betrokken opa en oma. Hoewel ze ver weg woonden, stonden ze voor onze deur zodra het mogelijk was. Bij elke geboorte (3 in totaal) stonden ze paraat. Een weekje weg met z’n tweeën was mogelijk omdat zij er waren. Hoe kan het dat ik niet meer weet hoe ik hen zulk belangrijk nieuws heb verteld?

Herinneringen

Omdat ik het helemaal niet heb hoeven vertellen, blijkt nu. Want afgelopen week hield ik een microfoon onder hun neus. Voor een persoonlijke podcastserie voor KRO/NRCV en radio NPO1 ga ik terug naar het verleden en kijk ik vooruit. Het is een zoektocht in zes delen naar een plek voor de inmiddels negentienjarige Ties om te wonen. Ik bezoek tehuizen en interview ondermeer ouders, een brus, mijn eigen gezin. En dus ook opa en oma.

Mijn moeder heeft het nieuws over Ties van mijn schoonvader te horen gekregen. Hij woonde in Antwerpen, waar we de MRI scan hadden. ‘Hij belde mij op,’ vertelt mijn moeder – toen 61, nu bijna 80. ‘Ik huilde en hij niet. Er bleken gaten in de hersenen van Ties.’ En, voegt ze nog toe: ‘Later zei jij dat je de foto’s ging verscheuren.’: ‘Ik verscheur die foto’s gewoon.’ Ook al kan ik me niets van die uitspraak herinneren, het klinkt wel als mijn state of mind vlak na de diagnose.

Ik geloofde niets negatiefs dat gezegd werd, tot het tegendeel was bewezen. Dat tegendeel werd uiteraard niet bewezen, maar Ties bleek gelukkig wel de gezelligste gehandicapte op het Westelijk Halfrond. Als ik mijn moeder vraag wat het moeilijkste is aan het hebben van een spastische kleinzoon zegt zij: ‘Dat ik niet aan anderen kan uitleggen hoe ontzettend leuk hij is. Wat genieten we van hem en wat hebben we van hem genoten. Altijd.’

Hetzelfde geldt voor de herinnering die mijn 82-jarige vader nog heeft: ‘Je zat op de bank, zoals gewoonlijk om een blaadje te lezen. En toen zei je tegen mama: ‘Nou, dan heb ik maar gehandicapt kind. Klaar.’ Verder werd er niet meer over gepraat.

Podcast

Tot nu dus kennelijk. En ik ben er blij om. Het maken van de podcast is, ook om andere redenen, een helende reis gebleken. Ik praat met Remco. Ik boor onderwerpen aan die ik al jaren voor me uitschuif (zoals Ties en seks). Maar ook als je geen podcastplannen hebt, kan ik het iedereen aanraden een microfoon onder de neus van dierbare familie te schuiven. En de kralen van losse herinneringen eindelijk samen te voegen tot een stevige ketting.

covers Lotje&coNatuurlijk gaan we aandacht besteden aan de podcast van Elise. Als je nu al behoefte hebt aan verhalen om je herinneringen aan te spiegelen, maak dan je Lotje-collectie compleet!