beste zorg

Omdat wij weten wat de beste zorg is

Onze hond Gijs is al maanden heel lastig aan het doen. Zo komt hij nauwelijks tot lopen als ik uit het bos naar de auto wil gaan. Ook in de achterbak springen leek op een marteling. Naar mij toe dan, alsof ie het expres deed. De ene keer gaf ik hem aanmoedigende kreetjes dat hij het kan, het goed deed. De andere keer verloor ik mijn geduld en moest ik me inhouden hem niet een ruk aan de lijn te geven als straf.

Tot ik een paar weken geleden zag dat hij steeds meer moeite had met lopen. Hij had duidelijk pijn aan zijn achterpoot. Ik paste de wandeling aan naar kort en liet hem op de achterbank van de auto springen. Ik werd zelf ook milder vanuit begrip voor zijn gedrag. Hij deed het dus toch niet om mij te pesten. De poot werd niet beter dus besloot ik naar de dierenarts te gaan.

Ik vertelde de dierenarts dat zij Gijs beter vanaf de veilige grond kan onderzoeken en niet op de behandeltafel. Gijs was een straathond in Roemenië en is een echte hond. Zo moet hij een muilkorf om vanwege de mogelijkheid tot bijten.
Ik deed de korf zelf bij hem aan, waarna hij ‘m direct uit pure paniek met zijn voorpoten probeerde af te doen. De dierenarts begon gelijk met een harde lage stem ‘nee, nee, nee!!’ naar hem te roepen. De paniek bij Gijs werd alleen maar erger en ik nam de controle over door de arts terecht te wijzen op haar toon. Ik pakte Gijs bij zijn hoofd vast en begon hem op een zachte manier gerust te stellen en druk te geven op zijn schouders. Gijs werd rustig en liet zich daarna goed behandelen. Hij kreeg pijnstilling en binnenkort moet hij röntgenfoto’s laten maken, de pijn is nog niet over helaas.

De beste zorg

Het hele voorval heeft me aan het denken gezet. Mijn zoon Beer is ook een Gijs de hond. Hij kan vanwege zijn beperking niet aangeven wat het probleem is. Waarom hij zo kan krijsen en zichzelf tegen het hoofd slaat. Ik kan hem niet vragen wat er aan de hand is, ik kan alleen maar observeren en raden. En uiteindelijk, als ik het echt niet meer weet, medicatie geven die als een deken over zijn prikkelgevoeligheid ligt. Zo komt er minder binnen en komt er minder uit. Het probleem is tijdelijk opgelost maar de onderliggende factor niet.

Zo heb ik net als bij Gijs, jaren moeten ervaren wat de beste methode is om de best mogelijke zorg te kunnen bieden aan Beer. In een meltdown van Beer niet terug gaan schreeuwen en hem vasthouden, maar hem met een rustige stem erkenning geven. Hem met mijn aanwezigheid begrenzen, zonder aanraking als dat mogelijk is. Zo leerde ik dat het gillen en de woede overging en hij rustiger werd. Soms moest hij dan huilen en zag ik dat de paniek overging in verdriet, hij was ook maar een mens.

Bijzondere wereld

Ik herkende het gedrag van de dierenarts, ze wilde dat Gijs zich zou aanpassen naar wat er in onze wereld hoort: je gedragen, niet tegenstribbelen en rustig zijn. Maar stel nou dat de ‘normale’ wereld zich meer gaat verdiepen in de bijzondere wereld van diegene die zich niet kan uiten met taal?  Zoals Gijs en vooral zoals Beer. Wat nou als wij als ouders beginnen met beter kijken naar wat ons kind echt nodig heeft? En dit vertellen wij dan door naar de begeleiders en hulpverleners die dit nog moeten leren. Want als wij er straks niet meer zijn om voor ons kind te zorgen, dan willen we het liefst dat het leven in de instelling zo rustig mogelijk verloopt met een gelukkig kind.

Zo zijn we nooit uitgeleerd.

Wat Niemand Weet...Als alleen ouders weten wat de beste zorg is, omdat zij weten wat niemand weet…Dan moeten die ouders wel gehoord worden! Lees daarom ons boek Wat Niemand Weet en geef het cadeau.