hulpmiddelen

Waarom hulpmiddelen Merel verdrietig en dankbaar maakt

Een hele rits hulpmiddelen heb ik Hesters leven binnen zien komen. Een duofiets, orthopedische schoenen, eerst beschaafde, onopvallende, daarna steeds grotere en lelijkere. Een rollator, een postoel, een douchestoel en een doucheplank, muur- en bedsteunen, incontinentiemateriaal, een hoog-laagbed, een rolstoel, nog een rolstoel met meer aanpassingen, een rolstoelauto, een tillift.

Allemaal onmisbare hulpmiddelen waar haar begeleiders erg blij mee zijn en die ze met open armen verwelkomen. Waarvan ze de handigheid, het comfort, het gebruiksgemak prijzen. ‘Kijk, ze zit echt veel beter in deze rolstoel’. ‘Die schoenen geven veel meer steun’. ‘We kunnen haar veel beter verzorgen op dit bed’. Een blijdschap die ik begrijp en na een tijdje ook wel met ze deel. Maar niet meteen.

confronterend

In de eerste instantie, als zo’n nieuwe stoel of tillift het huis en daarmee Hesters leven in wordt gereden, zie ik een voorwerp dat er vreselijk gehandicapt uitziet. Weer een stuk gehandicapter dan zijn voorganger. Dat mij keihard om de oren slaat met het feit dat Hester opnieuw verder achteruit is gegaan. Dat er weer iets bijgekomen is dat ze niet meer kan.

altijd het beste

Ik heb geholpen om ze uit te zoeken, al die hulpmiddelen. Gewoon omdat ik haar het beste ken en omdat ik wil dat ze het juiste hulpmiddel krijgt. Samen met mensen die er verstand van hebben. Met ergotherapeuten en medewerkers van hulpmiddelenfabrikanten. Mensen die gewoon hun werk doen en bezig zijn met een zakelijk proces. Een technisch proces. Ik praat met ze over de juiste afstelling van een voet- of hoofdsteun, over de kleur van de bekleding terwijl ik me van binnen steeds ontroostbaarder en eenzamer voel. Nog nooit is dat iemand opgevallen.

ergens goed voor

Het laatste hulpmiddel dat erbij gaat komen, is een rolstoelzitting die helemaal op maat is gemaakt voor Hester. Die er door zijn speciale pasvorm voor zorgt dat ze rechtop zit. Zelf heeft ze daar te weinig kracht voor. Vandaag wordt de laatste passing gedaan. Een vriendelijke, deskundige jongen rijdt een kuip vol schuim in de bijzondere vorm van Hesters rug de kamer in en ik slik alle opkomende emoties zo goed mogelijk weg. Hester zelf is stilletjes. Samen met de jongen zet ik Hester over in de nieuwe kuip. Zodra ze zit zegt ze op besliste toon vier woorden die mijn pijn verzachten.

‘Dat zit veel fijner’.

hoopverlenerHulpmiddelen kan je helaas niet los zien van de zorgbureaucratie. In 43 hilarische verhalen deelt Silvie haar ervaringen over dit energiemonster.