volwassen kind loslaten

Ook je volwassen kind loslaten gaat met horten en stoten

Als ik ons woongroepverhaal vertel, reageren mensen vaak met ‘het zal straks best moeilijk voor je zijn’.  Mijn antwoord is dan laconiek en luchtig: 'ach het is gezond dat ze het huis uit gaat, ook om voorbereid te zijn op de toekomst als wij ouder worden.'

‘Renée gaat het liefst elke zondag naar Ikea om plannen te maken, ze heeft er zelf heel veel zin in’, zeg ik er dan achteraan. En soms vertel ik eerlijk dat ik er ook naar uitkijk, dat het tijd wordt omdat het soms best een beetje zwaar is om -zeker sinds het virus- en ondanks de zelfstandigheid van onze dochter, toch 24/7 het lijntje met je kind te hebben. Nee hoor, het is goed zo. Je volwassen kind loslaten is heel gewoon…

Als het uitkomt vertel ik ook dat je bij een ouderinitiatief toch meer betrokken zult zijn. Als Renée kleding moet kopen, ik mee zal gaan, net als naar de tandarts, rijden naar sport of carpoolen voor de disco. We zijn als ouders nog vaak genoeg aan de beurt, dus heel veel zal er niet veranderen.

Grootste verandering?

Ondertussen maken we plannen om alle in de loop der jaren verzamelde uitzet van onze dochter eens uit te stallen. Dan zetten we op een lijst wat er nu eigenlijk allemaal al is en nu in allerlei hoeken, gaten, dozen en tasjes is weggestopt. Vorige week hadden we een online-speeddate met de orthopedagoge om dochterlief nog weer beter te leren kennen. Ze zal binnenkort een voorstel doen wie welk appartement gaat bewonen. En we kregen een uitnodiging voor een logeerweekend met een activiteit voor de ouders om voor te bereiden op ‘misschien wel één van de grootste veranderingen in ons leven’.

Je volwassen kind loslaten

En dan is het gevoel dat het niet snel kan genoeg gaan, het idee dat het allemaal toch nog lang duurt, dat de finish in het vooruitzicht lucht zal geven,  opeens zomaar weg. Ik voel de tranen branden. Hoe moet het met zus, hoe reageert ze op zo, hoe moet ze omgaan met dit. Opeens is het niet een klinisch plaatje waarbij m’n kind het huis uit en onder de pannen is. Nee opeens is het een heel ingewikkeld verhaal in mijn hoofd met zoveel haken en ogen en veel zorgen en angst over het loslaten en haar niet meer elke dag zien. En angst voor het gemis. Want, oh meisje, wat zal ik je missen.

Als team lukt het

Maar in de mail over het logeerweekend staat ook dat we ons als team gaan voorbereiden. En ja, een team zijn we. We zijn Huizer-maatjes. We gaan allemaal de volgende stappen zetten op de weg die we al jaren bewandelen en we doen dat samen. Elke ouder en elke bewoner heeft zijn of haar eigen gevoelens, valkuilen, rugzakjes, maar we gaan allemaal en met elkaar die stap zetten. En we gaan samenwerken met een professioneel zorgteam. We gaan afspraken maken en we zullen blijven evalueren en bijsturen. Er zullen kinderziektes zijn, maar mijn volwassen dochter gaat op zichzelf wonen in een waanzinnig mooi appartement met een fijne groep jonge mensen om zich heen en allemaal gesteund door hun ouders. En ze zal haar draai vinden. Samen.

Voortaan zal ik als iemand zegt: ‘het zal straks best moeilijk voor je zijn’ antwoorden met: ‘Ja, het zal moeilijk zijn. Maar het is goed zo.’

Woongroep Huizer-maatjes is een ouderinitiatief voor een nog te realiseren woonvorm met 24-uurs begeleiding, voor een groep van 18 jongvolwassenen met een licht verstandelijke beperking. Er wordt nu gebouwd, de woongroep moet in 2021 gerealiseerd zijn. Renée, de dochter van Anneloes van Slooten is één van de bewoners. Anneloes zet zich actief in voor het initiatief.