plek aan tafel

Soms heb je als ouder geen plek aan tafel

Op LinkedIn kom ik het verhaal tegen van Malanca. Malanca werkt in de zorg en heeft een zorgintensieve zoon. Ze vertelt over een overleg met professionals, waarvoor zij als moeder niet uitgenodigd was. Belachelijk natuurlijk, dat vinden ook de vele reageerders onder de post. Maar er zijn ook overleggen waar je als ouder echt niet bij hoort te zijn. Lees mee.

Malanca schrijft: ‘Ik krijg nog net geen betuttelend aaitje over mijn bol en er wordt me verteld dat het eigenlijk helemaal niet de bedoeling was dat ik hier zou zitten. (…) Het is niet gewoon dat ouders bij zo een overleg aansluiten.’ Uiteindelijk mag ze er de eerste helft van het overleg bij zijn. 

En dat is meer dan ik kreeg, een paar jaar geleden. Daniël zat in groep 8 en er was een overleg over wat de juiste plek voor hem zou zijn op een middelbare school. Ik had het overleg nota bene zelf geregeld. Toch kreeg ik voordat het begon te horen van de ‘experts’ dat het niet gebruikelijk was dat ouders bij gesprekken als deze aanwezig zijn en of ik dus wilde vertrekken.
Als ik het verhaal van Malanca lees, voel ik weer dezelfde ontzetting. Ik was toen te verbaasd om gevat te reageren. En maakte de afweging dat opstaan en weglopen meer impact zou hebben dan onder protest blijven zitten en niets mogen zeggen. Dat klopte uiteindelijk ook, want doordat ik er niet bij mocht zijn, kon het samenwerkingsverband niets met het advies doen.  

Plek aan tafel

Het is en blijft ongelooflijk dat er professionals zijn die menen dat het beter is om zonder ouders over een kind te praten. Want ouders zijn niet lastig, nooit. Ouders zijn bezorgd, betrokken, eigenwijs, mondig, emotioneel, maar altijd deskundig. En dus moet er altijd een plek voor hen zijn aan tafel. Ik nam me heilig voor dat het me nooit meer zou gebeuren. 

En toch was ik er vorige week niet bij toen Daniël met zijn begeleidster van school op gesprek was bij de Jumbo. Hij wil daar graag stage lopen en ging kennismaken. En ik zat nagelbijtend thuis.
Natuurlijk was dat gesprek voorgekookt en had ik al eerder met de manager de mogelijkheden besproken. Maar ik was niet bij de kennismaking zelf en dat was maar goed ook. Want ik ben dan wel betrokken en deskundig, ik ben ook een bemoeial.
Zijn begeleidster van school is veel beter in een stapje terug doen en Daniël het woord laten voeren, dan ik. Zij kan haar handen op haar rug houden, ik zou voor Daan gaan antwoorden. En dus was er terecht geen plek voor mij aan de Jumbo-tafel.

De Jumbo wilde graag in gesprek met Daniël en niet over Daniël. En dat maakt alle verschil, waar veel zorgprofessionals een voorbeeld aan kunnen nemen.  

(PS Ja! Hij heeft de stageplek gekregen.)

passend onderwijsNieuwsgierig hoe dat nu liep met dat gesprek over het VO waar Silvie niet bij mocht zijn? Lees dan haar e-boek ‘Is er een passende plek voor Daniël?’.