Sint en Piet

Leren genieten van de bijzondere momenten

Daniël was nog maar 8 jaar, we waren net een paar maanden terug uit de VS waar we 6 jaar hebben gewoond. Sinterklaas kwam bij opa en oma op bezoek en de zes kleinkinderen waren allemaal uitgenodigd. Ik had me er al de hele week druk over gemaakt. Bang dat Daniël aan de baard van de Sint zou gaan hangen en ‘t feestje voor z’n gelovige neefje en broertje zou verpesten.

Bang voor een Sint en Piet die geen geduld met Daniël zouden hebben, of -nog erger- hem zouden negeren. Allemaal drukte voor niets natuurlijk, wat meer vertrouwen in mijn grote zoon, zou me niet misstaan.
Met kloppend hart, maar niet van verwachting, zag ik de Sint uit de auto stappen en richting de voordeur lopen. Een pietje huppelde achter hem aan. De kinderen hadden een stoel versierd en drukten hun neuzen plat tegen het raam.
Het niet meer gelovende nichtje mocht de spits afbijten. Ik had een stoel dicht bij de Sint ingepikt, middelzus was naast me komen zitten. ‘Ik ben er zo bij als er iets mis gaat’, klopte ze op mijn knie. Ik had Daniël op schoot getrokken, zodat hij niet de kans kreeg Piet een onverwachte ‘big hug’ te geven met allemaal zwarte vegen als gevolg.

De Sint sloeg de goede toon aan bij het nichtje, liet haar zelf haar gedicht voorlezen en deed geen poging om haar op schoot te krijgen. Hij lachte vriendelijk, zodat opa foto’s kon maken.
‘t Gelovige neefje mocht daarna. ‘Ik kan nog niet lezen’, riep hij meteen. ‘Geeft niet, lees ik je gedicht voor’, reageerde de Sint geruststellend. Simeon mocht als derde. ‘Kan jij al lezen?’ vroeg de Sint belangstellend. Siem schudde zijn hoofd en luisterde net als z’n neefje met grote ogen naar wat de Sint allemaal over hem wist.

Sint en Piet

De Sint bleef het prima doen, langzaam liet ik mijn schouders zakken en kreeg wat vertrouwen in het hele gebeuren. Toen mocht Daniël. Ik ging er op mijn knieën bij zitten, dwong mezelf om m’n handen op m’n rug te houden. De Sint haalde Daniël z’n gedicht van het pakje af, vroeg niets, maar hield het papier voor Daan zijn neus en wachtte af. Rustig en met vaste stem las Daniël het rijm voor, een diepe indruk op alles en iedereen makend. Tijdens het gesprekje, bleef hij netjes staan. Hij raakte niemand aan, deed geen poging om te omarmen, te knuffelen of te kussen. Hij onderhield de Sint door een uitgebreide opsomming te geven van z’n lievelingsfilms -inclusief Rio met een nette R.

Daniël wordt groot en ik ben degene die dat vergeet. Ik zit er te veel bovenop, probeer het leven nog steeds voor hem te regelen terwijl hij het prima zelf kan. Ik zal moeten leren loslaten. Zodat ik eindelijk kan gaan genieten van die bijzondere momenten, in plaats van achteraf opgelucht uit te ademen.

Wat Niemand Weet...Dit mooie sinterklaasblog over loslaten is het openingsverhaal uit ons boek Wat Niemand Weet. Heb jij ‘m al in huis? Bestel nu en geef ‘m als eindejaarscadeau aan de mensen in je zorgnetwerk.