lotgenoten

Zo bijzonder zijn de lijntjes met lotgenoten

Als kersverse moeder van mijn eerste kind, waren mijn vrienden gewoon de vrienden die ik in de loop van 31 jaar om me heen had verzameld. Een vaste basis van school. Een groep van mijn studententijd. En een paar van mijn eerste twee banen. Qua vriendschap week ik niet af van de norm. Maar dat veranderde snel toen ik mijn eerste kind kreeg.

Na een paar maanden deed Ties nog niet wat andere baby’s deden – omrollen, een speeltje vastpakken, überhaupt z’n hoofd omhoog houden.

 Ik weet nog goed mijn blinde paniek toen een collega, die tegelijkertijd zwanger was geweest met mij, voorstelde om te gaan babyzwemmen. Het werd een lang uur. Alle moeders hielden, lopend in het water, hun baby als een prijs voor zich uit. De kinderen kraaiden van plezier, met rechte rug. Ik hield de mijne tegen me aan, zijn hoofd in een kommetje van mijn hand. Omdat hij zijn hoofd zelf niet omhoog kon houden. Totaal overprikkeld dropen we af, ik net zo goed als Ties.

Of dat huwelijksfeest, waarin ik raar werd aangekeken omdat ik mijn 14 maanden oude kind niet achter wilde laten bij de speciale speelhoek vol lieve oppassen. Andermans kinderen kropen er vrolijk over elkaar heen. De mijne hing in zijn wandelwagen en bleef tijdens de dienst dicht bij me. Ik was de moeder die niet los kon laten.

In die periode dacht ik alleen maar: wegblijven van andere moeders. Te confronterend. Teveel uitleg nodig. Gelukkig kreeg ik na Ties nog twee ‘gewone’ kinderen. Die zorgden ervoor dat ik ook bleef omgaan met andere ouders en dat ik niet alleen een ‘gehandicaptenmoeder’ was.

Lijntjes met lotgenoten

Ik koester mijn gewone vriendschappen en heb ze nodig. Maar soms besef ik weer hoe bijzonder de lijntjes met lotgenoten zijn. Zelfs al zijn ze slechts digitaal. Als ik bibberend van de buikgriep de inmiddels 19-jarige Ties in z’n rolstoel hijs, put ik troost uit de instastory van Julie. Zij is ook geveld. En zij moet in dezelfde toestand ook nog naar de feestwinkel met haar verstandelijk gehandicapte zoon. Omdat hij overstuur raakt als er geen opblaascijfers in huis zijn.

Ik stuur haar ‘sterkte’ met een hartje, zet Ties voor de televisie en duik in bed met het gevoel dat niemand van ons er echt alleen voor staat.

tijdschrift Lotje&coEn je staat er ook niet alleen voor! Want je kunt ook altijd nog even bladeren in een oude Lotje&co… Heb je de reeks al compleet?