lichtpuntjes

Duimen voor een witte kerst

Het is maandagochtend, de school van Simeon belt dat hij naar huis komt. Weer snotterig, weer een hoestje. Hij is net vorige week getest. Zodra hij thuis is, stuur ik hem naar boven om de rest van zijn lessen online te volgen. Net als ik weer aan het werk wil, staat Julian - studeert thuis voor zijn tentamens - aan mijn bureau. ‘Heb je het al gezien, ik ben echt boos. Tot 19 januari gaat alles dicht…’

Verslagen luisteren we maandagavond naar Mark Rutte die ons als vader des vaderlands berispt en bij de les probeert te houden: er mag en kan bijna niets meer. Het wordt gewoon een hele saaie en vooral lange kerstvakantie. 

Ik denk aan al die kwetsbare jongeren die eigenlijk al sinds maart voornamelijk thuis zitten. En met lede ogen moesten aanzien hoe leeftijdsgenoten op vakantie gingen, gingen sporten, winkelen, lol hadden. 

Ik denk aan al die ouders van zorgintensieve kinderen die niet thuis wonen. Wat als jullie weer die uiterst moeilijke beslissing moeten nemen of je je kind naar huis haalt of toch maar weer afstand neemt? Dagbestedingen en woonlocaties blijven officieel open, maar wat als jullie zorginstelling anders beslist? Onmenselijk.

Ik denk aan al die kinderen die het allemaal nauwelijks begrijpen. Hoe leg je het uit dat opa en oma toch niet komen met kerst? Of wel, maar dan echt op die onmogelijke afstand? Hoe leg je hen uit dat de school toch weer dicht gaat? Dat de taxibus niet komt?

Ik denk aan die kinderen die toch al angstig waren, hun nare herinneringen aan de lockdown in maart niet konden vergeten. En nu boos en bang zijn en hun gedrag nauwelijks weten te reguleren. Ik denk aan hun ouders die daar de komende vijf weken elke dag mee moeten dealen, hoeveel ze ook van hun kind houden.

Ik denk aan al die kinderen voor wie thuis online onderwijs geen doen is. Omdat ze geen eigen kamer hebben, geen laptop, geen steun thuis krijgen om het vol te houden. Of omdat online leren geen zin heeft omdat ze nabijheid nodig hebben om zich te ontwikkelen. Ja, fysiek onderwijs voor kwetsbare kinderen blijft mogelijk, maar hoe?

En ik denk ook aan onszelf. Aan de 100 repeterende vragen die ik van Daniël moet beantwoorden. Zijn stelligheid dat we van Mark Rutte ook geen kerstboom mogen. Aan de skiles van zijn favoriete skileraren van Uphill, waar ik hem op had willen trakteren. Ik denk aan onze ouders, Daniël zijn opa’s en oma’s, die we weer niet gaan zien. 

Lichtpuntjes

Zo hebben we weer allemaal ons eigen verhaal, met onze eigen teleurstellingen. Maar ook met onze eigen lichtpuntjes. Wij gaan lekker uitgebreid koken deze kerst, nieuwe recepten uitproberen. Alle Harry Potter-films kijken, lange wandelingen maken, uitgebreid naar de Top2000 luisteren. Het maakt eigenlijk ook niet meer uit of Simeon deze keer wel positief test, dat idee lucht op. 

Maar het mooiste lichtpuntje voor ons allemaal, zou toch echt wel sneeuw zijn. Want een witte kerst hebben we met z’n allen wel verdiend dit jaar. Duimen jullie mee? 


Wat Niemand Weet...
Ook één van die lichtpuntjes voor deze lange kerstvakantie: eindelijk ons boek Wat Niemand Weet lezen. Heb jij m al in huis?