love on the spectrum

Heb jij de Netflix-serie ‘Love on the Spectrum’ al gezien?

Ik heb met een grote glimlach en een warm hart het tweede seizoen van de Australische Netflix serie ‘Love on the Spectrum’ gekeken. Over jongvolwassen mensen met autisme, sommigen met een licht verstandelijke beperking en anderen met een lage emotionele leeftijd. Jaren geleden zou ik het pijnlijk hebben gevonden om er naar te kijken. Misschien omdat ik Beer niet met hen zou kunnen vergelijken, noem het lichte jaloezie. Omdat de non-verbale van Beer met zijn matige verstandelijke beperking eerder verliefd is op zijn Teletubbie-knuffel of een Thomas de treintje dan op een mens.

Wat mij opviel was dat bijna alle deelnemers nog thuis woonden bij hun ouders. Een enkeling had de mazzel in een aangebouwde vleugel te mogen wonen in de tuin. En allemaal wilden ze maar één ding: een liefdevolle relatie, trouwen en soms ook gewoon wat kinderen erbij. Ook al lagen er knuffelbeesten op hun bed en was er een voorliefde voor dino’s en Cosplay-verkleedpartijen, ze hadden allemaal behoefte aan geliefd worden en liefde geven. Dat hadden ze gezien bij hun ouders of op TV.

Waar het bij de meeste mensen zonder beperking vaak vanzelf gaat om contact te leggen met iemand die ze leuk vinden, is dat voor deze doelgroep helemaal niet vanzelfsprekend. Daarom was er een leuke gezellige dating-coach ingehuurd die ze communicatie-tips gaf, het grote struikelblok bij autisme. Een vraag stellen lukt, maar als je je antwoord hebt gekregen, hoe houd je het gesprek dan aan de gang?

Eigenlijk zou deze coach ook veel mensen zonder autisme kunnen helpen bedacht ik me. De laatste date die ik heb gehad is lichtjaren geleden en ik kan mezelf zo ongeveer wel in een roestige kast van ‘on-datebaar’ zetten.

Love on the Spectrum

Dus vol met goede moed en aangeleerde communicatie gingen de deelnemers aan ‘Love on the Spectrum’ op date. Helaas niet voor iedereen succesvol en dat was ook wat pijnlijk. Maar het programma ging niet over de vele valkuilen van autisme, het liet zien dat deze mensen ook leerden omgaan met teleurstelling en zich kunnen herpakken om verder te kunnen gaan. Het raakte me diep om te zien dat achter de diagnose het allemaal mensen zijn die eigenlijk 10 x leuker zijn dan de meeste saaie zeurpieten die ik ken.

Ergens ben ik wel blij dat Beer niet op- of omkijkt naar een leuke vrouw (of man) van zijn leeftijd. Ook heeft hij geen ambities voor de toekomst. Hij spreekt het in elk geval niet uit, dat hij een normaal leven wil leiden, met een baan, een huis en een vrouw met wat kinderen. Beer is blij met wie hij is, geloof ik. In zijn eeuwige cijferlandschap met zijn vriendjes van de Youtube-filmpjes.
Ik geloof dat het best verdrietig kan zijn voor iemand die zo graag wil wat zijn of haar ouders en familieleden ook hebben. Want hoe moet je uitleggen dat zoiets niet makkelijk te realiseren is als die persoon 24 uur per dag zorg en toezicht nodig heeft?

moeilijk verstaanbaar gedragJulie keek ook naar de Franse film ‘Hors Normes’. Ze was er diep van onder de indruk vanwege de ontroering en de herkenning…