gehandicapte kinderen

Gehandicapte kinderen kom je niet zomaar tegen

Toen ik mijn vijfjarige dochter meenam naar naar een café waar het personeel uit mensen met een beperking bestond, kroop ze angstig op mijn schoot. ‘Ze kijken zo boos!’ Ik was verbaasd. Ties, haar oudere broer, is zwaar gehandicapt. Ik dacht dat ze wel wat gewend was. Maar dat was ze niet. Verder kwam ze namelijk nauwelijks Tiezen tegen in haar leven.

En dat is jammer. Als je van jongs af aan met leeftijdsgenoten met een handicap speelt, ga je die niet als raar of eng ervaren. Natuurlijk, je ziet gehandicapte kinderen wel in Nederland. Maar meestal in een wit busje, op weg naar een speciale school of opvang ergens achter een woonwijk. Weggestopt.

gehandicapte kinderen

In de jaren die volgden, kwam mijn dochter vaker op de school van Ties en ontmoette ze vriendjes van hem thuis. En de vakantie op een aangepaste camping, waar iederéén een gehandicapte broer of zus had, noemt ze haar leukste vakantie. Op het afscheid van Ties (de ‘diplomauitreiking’ van het Speciaal Onderwijs die mij zo verraste), uitte ze haar verbazing over hoe de kinderen met elkaar omgingen. ‘Niemand lacht elkaar hier uit!’

Dit jaar startte ze op de brugklas van haar felbegeerde middelbare school: de Vrije School. Altijd spannend, maar nu helemaal, het is een school is met een speciale filosofie. Waar zo min mogelijk op de computer wordt gedaan. Waar de dag met een gedicht begint. Waar naast Wiskunde, Frans en Duits ook Tuin en Hout op het rooster staan. En bovenal, waar iedereen gelijk is.

Mijn dochter – tot nog toe niet echt de grootste fan van het concept ‘school’ – komt al twee weken jubelend thuis. Het allerleukst vindt ze de kantine. Daar werken mensen met een beperking. Het duurt soms wat langer bij het afrekenen, want ze kunnen niet zo goed tellen. Maar dat vindt ze totaal geen probleem.

Toen de kantineploeg de eerste dag voorbij het raam liep, keken veel kinderen naar buiten zoals mijn dochter in de lunchroom zoveel jaar geleden. Er werd gegiecheld. De leerkracht stopte de les direct. ‘Heel even dit: de mensen die je daar ziet lopen, zijn net zo belangrijk als wij. We doen het hier op school sámen.’ De klas viel stil.

Niet elke school hoeft voor mij de dag met een gedicht te beginnen. Of Tuin of Hout op het rooster te zetten. Maar de kantine een tikkeltje diverser maken, lijkt me best een goed begin.

 

covers Lotje&coJa, ze zijn er nog: oude nummers van het blad Lotje&co! Vol met net zulke mooie verhalen als die van Elise. Mis jij nog edities? Bestel ze nu, op is op 😉