geen contact

Geen contact sloopt, misschien wel meer dan het virus

Tijdens het hemelvaartweekend gaan we traditiegetrouw met het gezin zeilen. Omdat de meeste havens sinds 15 mei open zijn, besluiten we ondanks alles, dit jaar ook te gaan. Even het water op en even een paar dagen de wind in onze haren en net doen alsof alles nog normaal is.

En dat lukt prima. De jongens mopperen als vanouds op het vele afwassen aan boord, maar doen het wel. Ze springen enthousiast in het nog te koude water en mopperen op mij omdat ik niet mee spring.
Daniël doet ook nu zijn best om het zeilen te begrijpen en op het juiste moment aan de juiste lijn te trekken. De sluis vindt hij als vanouds te druk en te veel stress. Waar ik hem wel een beetje gelijk in moet geven, want het waait hard en dan is het lastig manoeuvreren. 

In de haven steekt een medezeiler gewoon een helpende hand uit door een lijn aan te pakken en om de bolder te leggen. De lijn die we weer overnemen om op de boot vast te maken.
‘Bedankt’, lach ik. En klets met de zeiler op de kant even over de stevige wind, hoe lastig het aanleggen is en dat we hebben geankerd op de windstille en warme Hemelvaartsdag.
Later lopen we het dorpje bij de haven in en kunnen gewoon een ijsje kopen. We bestellen meeneem-pizza’s en drinken op de boot een glaasje wijn. Het voelt ondanks alle gewoonheid, bijzonder om met elkaar op de boot te zijn.

geen contact sloopt

Pas in de auto weer naar huis, open ik mijn Facebook. Het eerste bericht dat ik tegenkom, zet me met beide benen terug in de realiteit. Een moeder van een 50-jarige man met Downsyndroom en Alzheimer, schrijft een open brief aan VGN, RIVM en bestuurders in de VG-zorg.

‘Nu al negen weken moeten ze binnenblijven, al die jonge ‘gezonde’ mensen die in een woonvorm wonen voor verstandelijk gehandicapten’, begint ze haar brief. Ze schrijft over het personeel dat die jonge mensen met veel liefde ondersteunt. Personeel dat na het werk naar huis gaat, boodschappen gaat doen en naar de kapper mag. ‘Na een poosje komen ze dan weer terug voor hun volgende dienst’, vervolgt ze. ‘Terug bij hun vaak jonge clienten die nog steeds geen kant op kunnen.’
Ze hekelt het uitgangspunt ‘Gelijke monniken gelijke kappen’, dat blijkbaar nog steeds op veel zorginstellingen wordt gehanteerd: ‘Maak met elkaar afspraken op maat, gooi die gesloten deuren weer open!!!’

In de vele reacties eronder lees ik dat er op (te) veel woonplekken en dagbestedingen nog weinig gebeurt; het is nog heel onduidelijk wanneer welke deuren open gaan. Iemand reageert: ‘precies. Hier ga je net zo stuk aan. De weerstand keldert omlaag. Geen beweging en geen contact sloopt.’

Al lezend voel ik tranen opkomen. Net op dat moment tikt Daniël me op mijn schouder: ‘Was gezellig hè mama, samen zeilen? Wel harde wind, boot ging heel schuin.’
‘Ja Daan’, was heel gezellig.’ Ik draai me om en geef hem een aai over zijn bol.
Elkaar zien, aanraken, bij elkaar zijn, samen dingen ondernemen -hoe klein ook, is geen luxe maar noodzaak. ‘Geen beweging en geen contact sloopt.’ Misschien wel meer dan het virus. 

Zeggenschap en meepraten is noodzaak om tot maatwerk te komen. Zeker nu de deuren weer open gaan.