puberende brus

Wat als juist de brus gaat puberen?

Het verzorgen en opvoeden van een kind zoals Beer met zwaar autisme en een verstandelijke beperking is best pittig. Om daarnaast een dochter van bijna 13 op te voeden die geheel gewoon ontwikkelend is, is op dit moment een nog grotere uitdaging.

Zo is Beer met 19 jaar heel goed in gewoon doen wat ik hem vraag. Bijvoorbeeld tandenpoetsen voor het naar bed gaan. Bij mijn dochter is tegenwoordig alles wat ik aan haar vraag, een zenuwslopende onderhandeling geworden.

De telefoon is niet alleen een ding om mee te bellen en eindeloos filmpjes op te kijken en te delen. Het is ook een kans om nog meer vriendinnen te vinden die allemaal minstens een uur van onze stad wonen en ook van verschillende kleuren haarverf houden. Lang leve apps als TikTok en Instagram. 

Het heeft natuurlijk allemaal te maken met vertrouwen en loslaten. En nou wil het geval dat loslaten er bij Beer gewoon niet in zit. Waardoor ik altijd controle heb over waar hij is en wat hij doet. Het is mijn taak om te zorgen dat hij zich goed voelt, door de hele dag zijn omgeving veilig te maken van verstorende elementen, prikkels zoals een ander zou zeggen. Beer en ik zijn een goedlopend treinstation geworden waar alle treinen stipt op tijd rijden, 24/7, 365 dagen per jaar, zonder vertraging of bladeren op het spoor.
En na 19 jaar en een aantal maanden is dit steeds makkelijker te realiseren omdat het zo voorspelbaar is geworden, die ‘Berenkunde’.

puberende brus

Dan is een dochter die dwars door dat treinschema heen, haar eigen grenzen op wil zoeken best ingewikkeld. Zeker in combinatie met Beer. Hij voelt 3 kamers verderop precies wanneer mijn emotie verandert. Bijvoorbeeld als ik na 10 keer drammen over het opruimen van haar kamer nog steeds in bijna lege beschimmelde bakjes yoghurt en vieze onderbroeken op haar vloer, stap.

Toch zie ik het nog optimistisch in allemaal, hoor. Een grote kleine broer hebben als Beer zorgt er ook voor dat ze sterker in haar schoenen staat. Waardoor ze zelfstandiger en zelfredzamer is. Beers’ zusje komt er wel in het leven. Ze kan al erg goed alleen met de trein reizen.

‘Puck is een beetje puberaal’, heeft Beer na leren zeggen. Nu alleen nog zorgen dat mijn treinstation weer rustig het schema met hier en daar wat vertraging, kan doorlopen.

Julie Hendriks, kunstschilder van beroep, zorgt alleen voor Beer van 19 en zijn zusje van bijna 13. Beer is een jongeman met zwaar autisme, een verstandelijke beperking en een spraaktaal stoornis. Beer woont thuis en gaat naar een dagbesteding voor een groepje met moeilijk verstaanbaar gedrag. Hij logeert één weekend per maand in een instelling. (Beer was in de documentaire van Romana Vrede bij De Wereld Draait Door. )

Leuk hè, dat bloggen? Schrijf jij ook of droom je ervan en zou je het (beter) willen kunnen? Doe dan mee aan onze workshop De Kracht van het Bloggen op 25 september!!