dappere oudste zoon

Een brief aan mijn dappere oudste zoon

Amanda schrijft een brief aan haar oudste zoon, waarin ze vertelt over een gesprek met zijn jongere broer. Het gaat over omgaan met wat er niet is, over omgaan met levend verlies. En hoe je ook je andere kind kan leren om die rouw een plek te geven. En hij (of zij) jou dat vervolgens weer leert.

‘Ben ik dat?’, vraagt je broer, als hij bij opa en oma een foto ziet van, zoals hij zelf zegt, heel lang geleden. Hij was op de foto enkele weken oud en was net aan het bijkomen van zijn melkfles. We bekijken nog meer foto’s en ook filmpjes van ‘lang geleden’ waarop ook jij te zien bent. ‘Hé, die baby ken ik, dat weet ik nog wel’, zegt je broertje als hij een filmpje ziet van jou. Waarop ik zeg dat het niet kan omdat hij toen zelf nog niet geboren was. In ieder geval kijken jullie vol vermaak naar verschillende foto’s en filmpjes uit jullie baby- en peutertijd.

In de auto op de weg terug naar huis is het een tijdje stil. Dan krijg ik een vraag van achteruit: ‘Mama, waarom kroop mijn broer toen niet, maar rolde hij steeds naar de klok? Ik kon toen ik nog heel klein was, toch gewoon kruipen mama?’
Je broer doelt op een filmpje waarin jij de leeftijd hebt waarop kinderen normaal gesproken tijgeren en/of kruipen. Je was en bent nog steeds gefixeerd op de tijd en op klokken. Bij opa en oma thuis hangt een klok die ieder heel en half uur uitgebreid van zichzelf laat horen. Toevallig sloeg de klok tijdens het filmen maar liefst twaalf keer. Je wist niet hoe snel jij je moest voortbewegen in een soort van rollende en draaiende beweging richting die klok.

Dappere oudste zoon

Er komt een trots en een opgelucht gevoel bij mij naar boven omdat je gelukkig beschikt over een ontzettend doorzettingsvermogen.  Je roeit, hoe jong dan ook, met de riemen die je op dat moment hebt. Het maakt niet uit op welke manier en hoe lang het duurt, je komt daar waar je wilt zijn.

‘Ieder heeft een eigen manier om ergens te komen, jongen’, is mijn reactie. ‘En je grote broer had ook zijn manier om bij de klok te komen. Tijgeren en kruipen kon hij toen nog niet, maar hij wilde steeds zo graag bij de klok kijken.’
Door het antwoord dat ik terugkrijg van je broer val ik stil, opnieuw van trots, maar ook van ontroering. ‘Dat komt door die computer in zijn hoofd die soms blijft hangen, hè mama? Maar nu ben ik er en kan ik hem soms helpen, dus dat is wel fijn.’

Amanda van den Hurk is moeder van twee jongens, waarvan de oudste zorgintensief is omdat hij vlak na zijn geboorte een hersenbloeding kreeg. Ze is rouwbegeleider en gespecialiseerd in levend verlies. Ze schreef het boek Onze zon achter de wolken. Een kennisbiografie waarin ze haar kennis over rouw en persoonlijke ervaringen bij elkaar brengt. Je kunt het boek bestellen via haar website. 

 

tijdschrift Lotje&coIn de allerlaatste Lotje&co, nummer 30, staat levend verlies centraal. Bestel ‘m nu; we hebben deze editie nog op voorraad.