wooninitiatief

Waarom zou je als ouder een wooninitiatief beginnen?

Een groepje ouders in onze omgeving heeft een begin gemaakt met een wooninitiatief. Ze hebben nagedacht over een zorgvisie en op papier gezet wat ze wel en niet zouden willen voor hun kinderen als ze straks groot zijn. Ik wist van hun plannen en hun inzet, maar was er niet bij betrokken. We hadden alleen onze interesse kenbaar gemaakt. Toen kwam een paar weken geleden de uitnodiging om Daniël aan te melden.

Nieuwsgierig las ik hun zorgvisie, hun aannamebeleid en hun ideeën over waar de woning dan zou moeten komen en hoe het leven in de groep eruit zou zien. Het zag er allemaal prima uit. Harro en ik knikten instemmend bij het lezen van de voornemens van dit wooninitiatief. 

Toch voelde het als een hele stap om Daan ook echt aan te melden. Want dromen over een leuke woonplek voor hem, met vrienden, in de stad waar hij zijn ‘zo zelfstandig mogelijke leven’ kan leiden is één ding. Daar daadwerkelijk concrete stappen in zetten, bleek toch echt weer iets anders. 

Want waarom willen we aansluiten bij een ouderinitiatief? Waarom zoeken we ter zijner tijd geen plek bij een bestaande groep van een grote(re) zorgaanbieder? Dat is ongetwijfeld veel minder werk. En als hij er eenmaal woont, zal dat ongetwijfeld veel minder inspanning van ons vragen dan begeleid wonen in een groep die we mede hebben opgezet. 

Bij een traditionele zorgaanbieder is ook de moeilijke vraag ‘wat als wij er niet meer zijn?’ eenvoudiger te beantwoorden. In een zorginstelling wordt voor de rest van zijn leven voor Daniël gezorgd. Dat zou ons veel vrijheid geven.

Wooninitiatief

We vulden het aanmeldformulier in en vorige week maakten we een kennis met twee ouders uit het groepje initiatiefnemers. Natuurlijk vroegen ze waarom we voor Daniël een plek wilden bij een wooninitiatief.
In ons antwoord ging het over regie. Dat we als ouders de regie willen houden over het leven van Daniël. Regie over welke zorgverleners er in zijn leven zullen zijn. We werken niet voor niets altijd met pgb.
Maar ook regie over de manier waarop die zorg of begeleiding verleend wordt. Ik ben behoorlijk allergisch voor argumenten als ‘zo doen we dat hier altijd’ of ‘ik weet hoe het werkt met mensen met Down’. En regie over de ontwikkelingsdoelen waaraan we gezamenlijk werken, want Daan kan altijd blijven leren. 

Erover pratend realiseerde ik me dat Harro en ik nooit zouden kunnen genieten van de vrijheid die een zorginstelling geeft. Want we zouden ons ook (of juist) dan blijvend zorgen maken of Daniël wel op zijn plek zou zitten, of alles wel goed zou gaan. Onze behoefte aan regie is groter dan de behoefte aan vrijheid. Ook al is het zelf doen enorm veel werk, zullen we altijd nauw betrokken moeten blijven en dat ooit ook van Julian of Simeon verwachten. Zorgen voor je zorgintensieve kind houdt gewoon nooit op.

Maar die regie kunnen delen met ouders die we vertrouwen en waar we een band mee opbouwen, lijkt me wel heel fijn. Het kennismakingsgesprek was in ieder geval een goed begin. 

Wat Niemand Weet...De regie voeren over het leven van je volwassen kind, ook dat hoort erbij als je ouder bent van een zorgintensief kind. Of je nu wel of geen wooninitiatief begint. Lees alles over ons leven in Wat Niemand Weet.