stil

Als je zorgintensieve kind er wat stil bij zit

Julian, onze tweedejaars student, was zomaar een nachtje thuis. Harro had een etentje met vrienden, dus besloot ik om het er van te nemen en met mijn drie grote zonen in het restaurant bij ons om de hoek te gaan eten. Zo had ik hun onverdeelde aandacht en konden zij ook met elkaar bijpraten. ‘Gezellig mam!’ zei Daniël toen we er heen liepen.

Julian en ik bestelden een wijntje, Siem en Daan cola. We proostten op de goede cijfers waar Simeon en Julian het school- en collegejaar mee zijn begonnen. Julian heeft op dezelfde middelbare school gezeten, dus bespraken we alle leerkrachten maar weer ’ns en kreeg Simeon tips hoe met ze om te gaan.
‘Je moet toch dit jaar je vakkenpakket kiezen?’ vroeg Julian.

Stil

Terwijl we wachtten op onze hamburgers ging het over dat vakkenpakket, over het vak informatica dat Simeon er zo graag bij wil doen. Over wiskunde B of toch maar wiskunde A. Julian vertelde dat hij voorlichting had gehad over buitenlandse stages, over universiteiten waar hij zijn master zou kunnen doen. Terwijl ik vragen stelde en meedacht, keek ik naar Daniël die tegenover me zat. Hij was stil, zat wat onderuitgezakt, een beetje voorovergebogen, fronsje in zijn voorhoofd.

Het gebeurt wel vaker dat hij het gesprek aan tafel niet helemaal kan volgen. Meestal gooit hij er dan halverwege iets in dat hij wel snapt en hebben we ook aandacht voor hem. Maar nu kon hij het niet alleen niet volgen, het ging ook over een leven dat hij nooit zal leiden. En dat voelde hij natuurlijk haarfijn aan. 

Ik voelde met hem mee en uiteraard hadden we het toen ook over zijn school. Over de kip die hij met Koen de kok had gemaakt. Over zijn stage bij de Jumbo. We vertelden Julian over onze zeiltocht in de herfstvakantie, waarbij Daniël precies nog wist wat we waar hadden gegeten. 

Maar ik liet me dit keer niet verleiden om ons gesprek alleen over onderwerpen te laten gaan waar Daniël bij kon aanhaken. Ik wilde ook nog weten hoe Julian z’n nieuwe kamer beviel en hoe leuk zijn huisgenoten waren. Dus zat Daniël er opnieuw wat stil bij, toen we op ons toetje wachtten. 

‘Het leven dat je zorgintensieve kind nooit zal leiden.’ Dat is bij tijd en wijle een pijnlijke constatering, we noemen dat levend verlies. Lees er alles over in het laatste nummer van Lotje&co.