buren

Als je buren waarde hechten aan hun duur betaalde rust

Ik kom van een moeder die altijd rekening hield met anderen. Het gevoel van de ander was altijd zeer belangrijk, vaak belangrijker dan dat van jezelf. Ik moest altijd rekening houden en nadenken of die ander een probleem met mij had. Niet handig als je moeder wordt van een kind dat nu met 20 jaar nog steeds op peuterniveau functioneert.  Peuters rennen, vliegen en gillen zo irritant. Kinderen die buitenspelen, een hond die blaft, dat kan en mag, maar dan binnen een bepaalde tijd en met een zekere grens aan hoe lang en hoe hard. Iemand heeft dat ooit bedacht, blijkbaar.

Ik heb met mijn kinderen in veel huizen gewoond. Altijd weer met nieuwe buren, die tot nu toe allemaal van die gewone mensen waren die zeer veel waarde hechtten aan hun welverdiende en duur betaalde rust. En je weet, rustig is het alleen als je van huis gaat, het kind zo moe krijgt dat het hopelijk wel een nacht wil doorslapen.

Zulke buren dus

Beer kreeg eens een enorme meltdown vanwege iets dat ik echt niet meer weet. Ik moest hem rustig krijgen met een buurman die door de intercom verhaal wilde halen of hij de politie moest gaan bellen. Hem uitleggen dat dat alleen nog maar meer herrie zou veroorzaken, ging er niet in. Hij verdiende het om rustig te kunnen wonen met 2 gezinnen boven hem die allemaal rekening probeerde te houden met elkaar.

Of de buurvrouw die de dure cijfers van Beer de hij van ons balkon liet vallen in beslag nam als bewijs dat het levensgevaarlijk was om onder ons te wonen. Uitleggen dat Beer een onderzoekje deed naar de balans van dingen op een randje zetten, hielp niet.
Of buren die aan je vragen hoe lang je nog denkt dat je kind kan thuis wonen (en met 6 jaar oud is dat heel vreemd om te horen).
En die buurman die de banden van je aangepaste fiets leeg liet lopen omdat hij het aanzicht van ‘zo’n lelijk ding’ niet voor zijn huis wilde hebben in zijn goede buurt.

Aanpassen of niet?

En nee, het wordt niet beter naarmate ze ouder worden, in mijn geval dan. Beer kan nog steeds keihard en oorverdovend krijsen of continu hetzelfde zinnetje van een aflevering van Thomas de trein opzeggen buiten in de tuin. Ik houd nog steeds veel rekening met anderen, zoals ik van mijn moeder heb geleerd. Maar ik heb ook geleerd dat er grenzen aan mijn geduld zitten. Als je een probleem met ons hebt, ga dan niet in de drukke stad wonen, maar in een hutje op de hei.

Je kan beter enorm sterk zijn als je een gezin hebt dat zich nooit kan en zal aanpassen naar wat hoort. Het is of je poot stijf houden met veel ruzie en onrust of op je tenen lopen en hopen dat de bel niet gaat. Ik zit graag ergens in het midden, mijn moeder zou denk ik best trots op me zijn geweest.

Buren, kennissen, gasten in dat restaurant, mede winkelaars, ouders in de speeltuin; de wereld zit vol met ‘anderen’ die vaak wat van je kind vinden. Een gezonde dosis humor helpt! Lees er alles over in Lotje&co nummer 12…