balans

Lukt het jou om je balans te vinden?

Ze zei het zo tussen neus en lippen door: 'Wat zouden we een saai leven hebben zonder Tim'. En waarna ze nog zei: 'Ja, voor jou is hij wel lastig maar ik heb er niet zo last van en vind hem vaak grappig'. Mijn dochter. Een mooie jonge vrouw en mijn ticket naar normaal moederschap.

Want inderdaad die zoon van mij, we maken wat mee. Heel grappig, heel gek en heel lastig ook. Het laatste deel van haar uitspraak doet het hem. De lichte geruststelling dat het voor haar wel meevalt. Vanuit de poort naar volwassenheid waarop ze staat, waardoor ze kijkt en hopelijk zal zien dat mama haar best doet en tegelijk maar wat doet. Want zo sta ik wel in het leven: uiteindelijk doen we allemaal maar wat.

Er is genoeg strijd om zowel mijn ene kind als mijn andere kind genoeg te geven. De ene onbegrensd in aandacht vragen en zorg nodig hebben. De andere zo bescheiden en zelfstandig. Ik wens zo vaak dat ik me in tweeën kan delen. Het voelt bijna nooit dat het goed of genoeg is.

Strijd

Ik zou zo graag willen dat ze over mij dingen zouden zeggen als: ‘Ze is zo gewoon gebleven’ als ik doorbreek onder mijn pseudoniem Deborah Oost. ‘Maar ook als moeder van Tim, een gehandicapt kind’, zou ik willen dat ze dan zeggen. ‘Ze klaagt nooit en alles kan gewoon.’ Dat ze zo’n briljante carrière heeft en geweldig leuke hobby s.
‘Ze ziet er ook nooit moe uit. En ze is zo positief. Gevochten als een tijger voor haar zoon. Ze heeft niet alleen een therapiehond, therapiepaard maar zelfs eigen dolfijnen aangeschaft.’

Die lof kan nog komen natuurlijk, de meeste schilders worden ook pas gewaardeerd als ze daar zelf niet meer bij zijn. Want ik heb nog wel wat puntjes te behalen.
Zo moet ik nog werken aan niet zelf huilen als mijn zoon bijt, spuugt of slaat.
Zo durven we pas sinds twee jaar als echtpaar zij aan zij onze onmacht te delen en samen onze grenzen te stellen.
Zo klamp ik me vast aan de therapeut die ons handvatten geeft.
Zo is er maar een klein groepje overgebleven Mohikanen die ik vertrouw en waar ik eerlijk tegen ben.
Zo weet ik nog niet of ik dit stukje ooit opstuur of dat ik het opeet of verbrand.
Zo is er zo vaak ook niets grappigs aan zo’n gehandicapt kind.
Zo is er soms verdriet om de zoon die niet wordt wie hij zou kunnen zijn. Die niets anders kan dan zichzelf zijn.
Zo is er tegelijk enorme liefde en dank precies voor wie hij wel is.

Balans?

Rauw komt het soms op mijn dak. En dan het verdriet dat daarbij om de hoek komt kijken. Levend verlies of blijvende rouw, zo heet het geloof ik. Een tweestrijd blijft het iedere dag voor mij: mijn buitenkant is zo anders dan van binnen. Terwijl ik juist een eenheid wil zijn om enige balans vinden in mijn leven. Waar zoek ik eigenlijk naar?

‘Uiteindelijk doen we allemaal maar wat in het leven’, zeg ik maar weer tegen mezelf. Ik heb in ieder geval nog genoeg te zoeken en te vinden. Dan ben ik soms maar een echte eenheid in tweestrijd.

Debbie is moeder van een grote dochter en zoon Tim (15) met een chromsoomafwijking (Syngap 1). Ze verzucht geregeld en filosofeert tussen goed genoeg willen zijn en tegelijk maar wat doen. Gelukkig geniet ze ook veel en lacht uiteindelijk vooral om zichzelf.

covers Lotje&coLevend verlies, rouw, strijd, evenwicht, eeuwig zoekend, nooit genoeg, twijfel… In 30 edities van Lotje&co mocht alles worden gezegd. Mis jij nog nummers? Bestel ze dan snel, want de voorraad raakt op!