onverstoorbaar

Onverstoorbaar blijven in een winkel, kan jij dat?

'Corona is..?' Klinkt er naast me in de auto uit Beers’ mond als we in de middag van de dagbesteding weg rijden. Uit zijn autoraampje ziet hij de andere deelnemers met mondkapjes plaats nemen in hun taxi busje. 'Corona is bijna klaar, Beer', zeg ik omdat ik weet dat je maar beter eerlijk antwoord kan geven, zelfs bij iemand waarvan je niet helemaal weet hoe hij denkt en wat er binnen komt aan informatie.

Na drieënhalve maand thuis met alle rust ruimte en strakke schema’s, rij ik Beer zelf heen en weer naar de dagbesteding. Om hem weer te laten wennen, maken we van de terugweg een feestje. Elke dag na het ‘werken’ bezoeken we een winkel waar ze cijfers verkopen. 

Op dinsdag en donderdag is dat onze vaste feestwinkel. En ik heb maar snel verzonnen dat maandag het tuincentrum aan de beurt is. Zakjes met bloemenzaadjes hebben zelfs cijfers en ik kan dan, met wat geluk, die zaadjes weer zaaien om de tuin wat mooier te maken.

shoppen in corona-stand

Ik merk dat Beer al aardig gewend is om te shoppen in corona-stand. Deze keer hoeft hij niet eens zelf een kar te duwen. Maar moet hij wel netjes bij de kar blijven, lezen we op het A4 in blokletters als we door de draaideur naar binnen lopen.

Ik mag zelfs even kijken bij een schap met plantjes.  Zonder dat ik direct naar de muur met zakjes zaad hoef te rennen. Dit keer kiest hij een zakje met het cijfer 7, met een foto op het zakje van mooie blauwe bloemen. Zelf pak ik een bakje met een paar waterplantjes. In de tijd dat ik even niet hoefde te zorgen heb ik bij een kringloopwinkel een bak gevonden waar ik een minivijvertje van ga maken. Ik zet de waterplantjes voorzichtig in de kar en neem nog snel een paar plantjes mee voordat we naar de kassa gaan. Lang shoppen is niet oké, merk ik aan de spanning die ik bij Beer voel toenemen.

onverstoorbaar

Als we met de kar weer uit het tuincentrum lopen en ik Beer het bakje met waterplantjes geef, weet hij niet hoe hij zijn zakje met nummer 7 moet vasthouden. Blijkbaar overval ik hem met mijn onuitgesproken vraag om mij te helpen. Het handvat breekt en de waterplantjes plonsen met water en al op de grond.
“VOORZICHTIG!!!!!!!” Schreeuwt Beer terwijl hij zijn handen tegen zijn oren slaat. Ik denk dat het hele parkeerterrein even stil valt inclusief de kassa-mevrouwen binnen.

Maar geoefend als ik ben en ik ben wel wat gewend, pak ik de zielige plantjes op, kwak ze terug in het bakje. Waar ze het zonder water in de auto maar even moesten zien redden.

We rijden rustig weer naar huis. Morgen weer een dag.

Julie Hendriks, kunstschilder van beroep, zorgt alleen voor Beer van 19 en zijn zusje van bijna 13. Beer is een jongeman met zwaar autisme, een verstandelijke beperking en een spraaktaal stoornis. Beer woont thuis en gaat naar een dagbesteding voor een groepje met moeilijk verstaanbaar gedrag. Hij logeert één weekend per maand in een instelling. (Beer was in de documentaire van Romana Vrede bij De Wereld Draait Door. )

Leuk hè, dat bloggen? Schrijf jij ook of droom je ervan en zou je het (beter) willen kunnen? Doe dan mee aan onze workshop De Kracht van het Bloggen op 25  september!!