appeltaart

Als je alleen maar een appeltaart kan brengen

Een begeleidster met mondkapje maakt de deur open. Ik geef haar de appeltaart die ik de avond ervoor heb gebakken. ‘Voor jullie. Ik hoop dat het lukt om iedereen een stukje te laten mee-eten.’ ‘Dat zal wel lukken.’, zegt ze. ‘We pureren het wel of laten de mensen met sondevoeding de smaak wel proeven.’

Ik glimlach. Natuurlijk denkt ze dat ik de bewoners bedoel. ‘De appeltaart is niet alleen voor de bewoners. Hij is ook voor jullie’, zeg ik. ‘Jullie hebben het nu ook een stuk zwaarder’. Ik kijk naar haar mondkapje en naar de anderhalve meter afstand die we angstvallig bewaren.

zwaaien?

‘Hoe gaat het met jou?’, vraagt ze. ‘Iedereen nog gezond?’
Ik knik. ‘Het gaat wel goed’, zeg ik en hoor hoe dik mijn stem klinkt. ‘Ik vind het alleen heel erg moeilijk om Hester niet te kunnen zien.’ Het lukt me net niet om mijn tranen weg te slikken.
‘Ja, das moeilijk. Wil je naar haar zwaaien door het raam?’
Ik schud van nee en wacht met antwoorden tot ik weer kan praten zonder echt te gaan huilen. ‘Nu mist ze me niet bewust. Als ze me ziet, wil ze alleen maar met me mee. Ik wacht op een bezoekplekje in de tuin.’
Ze knikt.

een glimp

‘Zet de taartvorm maar op Hesters kamer’, verander ik gauw van onderwerp.
‘Wacht maar’, zegt ze. ‘Ik zet de taart wel even over op een bord en geef de vorm je meteen mee. Je weet niet hoe lang het nog gaat duren.’
Ik knik. Ze loopt weg. Ik sta nu alleen voor een open deur die ik niet binnen mag gaan en vang een glimp op van een bewoonster die nieuwsgierig om een hoekje komt kijken. Ik zie de stoel waarin Hester altijd televisie kijkt in de huiskamer staan. Tegen beter weten in kijk ik toch of ik Hester niet ergens zie. Luister of ik haar stem hoor. De begeleidster komt terug met mijn cakeblik. Ze glimlacht naar me.
‘Dag’, zeggen we en ze sluit de deur.

Merel Olden schrijft blogs over alles wat haar raakt. De zorg voor haar zus Hester met haar verstandelijke beperking, haar ambulante cliënten en nog veel meer. Lees je mee met haar verhalen?

Elkaar niet kunnen zien geeft stil verdriet. Daarom is het zo mooi dat Petra dit simpele trucje verzon voor een glimlach van haar kind.