zorgen voor

Als je je realiseert dat het zorgen voor nooit ophoudt

Ik ga sporten met een vriendin. Haar drie kinderen zijn ongeveer even oud als onze jongens. We kletsen over de kids, over haar hond, over onze ouder wordende ouders, het nieuwste boek van Lucinda Riley. We komen op het werk van onze mannen, ze werken allebei bij een internationaal bedrijf. ‘Ik denk wel dat we nog een keer naar het buitenland gaan’, vertelt ze. ‘Samen. Want het moment dat onze kinderen ons niet meer nodig hebben, komt nu dichtbij.’ Dan kijkt ze me aan.

Ik moet terugdenken aan een sportdag van de basisschool, lang geleden. Daniël zat in groep 5. Ik was er de hele dag bij om te helpen en Daniël een beetje in de gaten te houden. Hij deed het prima, liep netjes met zijn groepje mee en deed leuk mee met alle sporten en spelletjes. Z’n begeleidster bleef een beetje op de achtergrond en hielp hem waar nodig.
De dag sloot af met een gezamenlijke run over 400 meter; de hele atletiekbaan rond. Ik liep met Daan mee, zodat hij t niet op zou geven en mee zou blijven doen. Een moeder van een klasgenoot verzuchtte: ‘Jeetje je blijft er maar druk mee he? Wij staan hier aan de kant omdat onze kinderen zo groot zijn dat ze het zelf kunnen en jij rent nog weer mee.’
Ik keek haar toen wat bevreemd aan, ik had niet eens in de gaten dat het voor mij zo anders was dan voor de andere aanwezige ouders.

Zorgen voor

Het voorval is me altijd bijgebleven. Want tja, ook al is Daniël 17, we rennen nog steeds met hem mee. Ik denk voor hem, regel uiteindelijk alles voor hem. Ook al kan hij zelf zijn schooltas inpakken ’s ochtends, ik kijk altijd mee. Ook al regelt hij zelf z’n sociale afspraken, ik check altijd nog bij de moeders van zijn vrienden of het past. Ik fiets met hem mee naar zijn stage, ga met hem mee naar de ortho. We denken na over zijn toekomst, we zijn druk met het regelen van een plek om straks te wonen, te werken. Wij beheren zijn financiën, nu en in de toekomst. Het zorgen voor houdt nooit op.

Dus kijkt mijn sportvriendin me aan en zegt dan zelf: ‘Dat moment komt voor jullie natuurlijk nooit, dat Daniël jullie niet meer nodig heeft.’
‘Yep’, reageer ik met een grimas. ‘We zullen altijd in zijn nabijheid moeten zijn. Ook als hij niet meer thuis woont. Dus voor ons geen buitenland meer. En geen lange reizen.’ ‘Kom’, zegt ze dan, ‘we hebben genoeg gesport, we gaan koffie drinken.’

zorgbureaucratieAltijd zorgen voor, betekent ook altijd druk met de zorgbureaucratie… Lees mee met Silvie’s hilarische verhalen, die je zeker weten herkent!