afstand houden

Als dat afstand houden echt heel lastig wordt

‘Mama, ik ben boos op jou!’ We staan buiten bij ons kleine winkelcentrum naast onze fietsen. In Daniël zijn fietsmand ligt een mooi bosje bloemen voor zijn jarige vriendin. Verwonderd schud ik mijn hoofd, hoe kan het dat als hij boos is, hij wel in nette zinnen praat? Ik zeg er niets van en richt me weer op de discussie. ‘Niet boos zijn op mij, maar op corona. Je moet afstand houden, je kunt Maaren geen knuffel en geen kus geven.’

Maaren is sinds dit jaar zijn klasgenoot en al veel langer een vriendin. Ze gaan later trouwen, zoenen wel eens en kunnen het vooral goed met elkaar vinden. Dat ze geen afstand houden, laten we oogluikend toe. Gisteren werd Maaren 18, ze zou een klein feestje geven en Daniël had zich er heel erg op verheugd. Hij wilde bloemen kopen en had haar op de bewuste dag al vroeg in de ochtend ge-appt: Ik geef een zoen!’

Maar o jee o jee, corona gooide roet in het eten. Met meerdere besmettingen in haar familie, kon het niet uitblijven: Maaren was positief getest. Op haar verjaardag zelf gaf ze een online feestje met veel gejoel, gegiechel en enthousiast geschreeuw. 

Toneelstukje

En nu is het de dag erna en sta ik met een boze Daniël voor de supermarkt. Het regent iets minder vaak dan gisteren en ook de wind is net wat minder heftig. Dus konden we erop uit om bloemen te kopen. Opnieuw leg ik uit dat Maaren corona heeft en dat dat betekent dat hij geen knuffel kan geven, geen kus.
‘Je belt aan, zet een stap naar achteren, geeft de bloemen en gaat weer naar huis’. Terwijl ik het zeg, speel ik het voor. Ik druk op een denkbeeldige bel zet een stap achteruit en overhandig een denkbeeldige boeketje. 

Ik zie mensen om ons heen stil gaan staan en kijken. Het ziet er natuurlijk ook niet uit. Een hele boos kijkende puber met Downsyndroom bij zijn driewieler en een moeder die een toneelstukje opvoert.
‘Nee!!’ schreeuwt Daan dan ook nog. ‘Ik ga wel kus geven, nu!! Je bent stom…’ Boos fietst hij weg.
Ik kijk hem na en heb het zo met ’m te doen. Ik app snel met de moeder van Maaren, die natuurlijk net zo’n gefrustreerde dochter thuis heeft. 

Afstand houden

Een half uurtje later staat hij met een verdrietig gezicht weer in de keuken. Nat van een onverwachte regenbui verstopt hij zich in mijn armen. Mijn hele moederhart gaat naar hem uit. Hij doet al zo lang, zo zijn best met al die corona-maatregelen. Dat hij Maaren nu op haar verjaardag geen knuffel mag geven, gaat veel en veel te ver. Zeker als je niet altijd de woorden hebt en aanraken je meest natuurlijke manier is om uiting te geven aan je gevoel. 

passend onderwijsKlopt, Silvie zocht samen met de moeder van Maaren naar een plek in het reguliere VO voor de kinderen. Lees nu mee hoe die ingewikkeld die zoektocht verliep.