afscheid nemen

Als je kind er niet meer is wat voel je dan?

In mijn netwerk is een klein jongetje met het syndroom van Down overleden. Hij was nog maar twee jaar en zo ziek dat de artsen niets meer voor hem konden doen. Ik heb net als veel anderen vanaf een afstandje meegeleefd.

Alhoewel Daniël nog nooit zo ziek geweest is dat we voor zijn leven moesten vrezen, hebben we genoeg uren aan zijn ziekbed doorgebracht. Ik heb genoeg medische ervaring om me een klein beetje voor te stellen hoe het voor de ouders van het jongetje ge­weest moet zijn de afgelopen weken, maanden.

Ik kan me er alleen helemaal niets bij voorstellen hoe het nu voor ze moet zijn. 

Is er opluchting omdat hij niet meer hoeft te lijden? Gevolgd door een intens verdriet omdat ze hun zoontje niet zullen zien opgroeien en het zullen moeten doen met de lichtstraaltjes die hij in twee jaar heeft kunnen afgeven? Is er letterlijk pijn omdat ze afgesneden zijn van hun dierbaarste?

Is er misschien ergens diep verstopt ook op­luchting omdat ze zich nooit geen zorgen meer over hem zullen hoeven maken? Zorgen of hij gaat praten, zorgen of hij zal leren fietsen, vriendjes zal krijgen en zorgen over zijn toekomst?

Ik heb geen idee, ik kan alleen maar hopen dat ze mensen in hun directe omgeving hebben met stevige schouders en geduldige oren.

We gaan volgende week nog een laatste weekje vakantie vieren op het water. Als we de boot ergens hebben aangelegd zal ik samen met Daniël in het plaatselijke kerkje een kaarsje aansteken. Als Daan vraagt voor wie het is, zal ik antwoorden: ‘Het kaarsje brandt voor net zo’n bijzonder zonnetje als jij.’

 

Wat Niemand Weet coverDit is een van de verhalen die we delen in het jubileumboek ‘Wat Niemand Weet’. Een boek vol herkenning waarin geen onderwerp onbesproken blijft, ook afscheid nemen niet. Heb jij hem al?