25 maatregelen voor passend onderwijs

Even over die 25 maatregelen van minister Slob

Het was een turbulente nieuwsweek. Het ging over het belang van bibliotheken en buurthuizen. Over het tellen van stemmen en macht. Het ging over spotprenten en vrijheid van meningsuiting. Midden in al dat over elkaar heen buitelende nieuws kwam onderwijsminister Slob met 25 maatregelen om passend onderwijs te verbeteren. En daar vind ik wat van.

De kern van de Wet passend onderwijs is de zorgplicht. De school waar jij je kind aanmeldt heeft de plicht om voor een passende plek te zorgen. Ik heb dit altijd de zwakste schakel in de wet gevonden. De minister probeert deze plicht nu aan te scherpen, maar volgens mij lukt dat niet. Want ook zijn ‘strakkere zorgplicht’ geeft een school die jouw kind echt niet wil, nog altijd de ruimte om naar een een andere school te verwijzen (binnen hetzelfde samenwerkingsverband, dat dan wel). Hoe klein je de kier ook maakt en hoeveel zeggenschap je ouders en kinderen ook geeft. Handelingsverlegen is en blijft een ontsnappingsroute, waar je als ouder weinig tegen doet. 

25 maatregelen voor passend onderwijs

De 25 maatregelen voor passend onderwijs veranderen kortom niet echt iets aan de praktijk. Ook al schrijft de minister aan het einde van zijn brief aan de Tweede Kamer: ‘Komend jaar ga ik met alle betrokkenen een routekaart maken om het Nederlandse onderwijs in de komende 15 jaar inclusiever te maken.’

Terwijl het eigenlijk best simpel is: Een school neemt alle kinderen die zich aanmelden op en krijgt de noodzakelijke middelen om elk kind op de juiste manier te begeleiden. Punt. De samenwerkingsverbanden hebben geld zat op de plank liggen, meldt de minister in zijn brief. Dus die middelen kunnen het probleem niet zijn.

Samenwerking tussen regulier en speciaal

Hoe we voor die Punt gaan zorgen? Nou, niet met een routekaart waar we met alle betrokkenen 15 jaar over gaan praten. Ouders&Onderwijs stelt bijvoorbeeld kleinere klassen en meer handen in klas voor in haar reactie op de 25 maatregelen voor passend onderwijs. Een goed begin.

Maar wat echt helpt is een verplichte vergaande samenwerking tussen het reguliere en speciale onderwijs. Laat scholen op weg naar inclusief onderwijs samen lessen verzorgen en laat leerlingen bij elkaar in de keuken kijken. En dan niet af en toe, maar structureel. Elke reguliere klas heeft elke week samen les met een so-klas. Leeftijdsgenoten bij elkaar!
Laat al die specialisten uit het speciaal onderwijs binnen op de reguliere school. Daniël zat in Amerika op de gewone buurtschool, in een gewone klas. Maar de juf die verantwoordelijk was voor zijn leerdoelen, was een speciaal onderwijs-juf. Die gewoon in dienst was van de reguliere school.

Doe ’ns gek

Wat echt ontbreekt in de discussie en nu ook weer in de 25 punten van minister Slob, is het inzicht dat fysiek naar school gaan en onderwijs genieten niet hetzelfde hoeven zijn. Zolang ‘terug naar een schoolgebouw’ als enige echte oplossing wordt gezien voor thuiszitters, komen we er niet. Zeker nu we allemaal hebben geproefd van online-onderwijs, is het niet meer zo’n grote stap om allerlei nieuwe onderwijsvormen te verzinnen. Waar alle leerlingen op zitten te wachten. 

Dat is wat ik het meeste mis in deze 25 maatregelen. Ze zijn zo braaf, het blijft allemaal binnen de lijntjes. En zolang we binnen de lijntjes kleuren, verandert er niets. Doe ’ns gek, dat vinden alle kinderen leuk! 

passend onderwijsSilvie maakt zich al jaren druk over het onderwijs in Nederland. Lees mee met haar zoektocht naar een plek op het reguliere VO voor haar zoon Daniël en waarom dat mislukte.