Dank lief kind voor alle lessen die je me hebt geleerd

Aan mijn zorgintensieve kind,

Toen we voor het eerst hoorden dat ons leven er echt anders uit zou zien dan we gedroomd hadden, heb ik zoveel moeten leren. Ik moest leren hoe ik contact met je maak, hoe ik je een stapje verder in je ontwikkeling kan brengen, hoe ik mijn angst moest overwinnen. Of ik wel goed genoeg zou zijn als moeder van een kind met een beperking. Zou ik wel genoeg geduld hebben? Kon ik het aan?

Ik moest zoveel leren, ik werd advocaat, begeleider, verzekeraar, arts. Ik heb gevochten als een leeuw om er zeker van te zijn dat jij je veilig, geaccepteerd, gelukkig voelde. En dat je echt kon voelen dat er enorm veel van je gehouden wordt.

Toch ben ik gedurende deze reis die we samen hebben afgelegd, steeds meer tot het besef gekomen dat het om jou ging. Want…

…jij was het die me liet zien wat jij nodig hebt om toch het contact aan te gaan. Om duidelijk te maken waar jouw behoeften en wensen liggen. En dat zonder woorden. Het was jij…

Jij hebt me geleerd dat, en hoe, ik me moest openstellen met mijn hart en mijn ogen om je echt te zien.

Jij was het die het lukte om ook in barre tijden het hoofd koel te houden. Om de onderzoeken, operaties, revalidaties, passingen, etc te ondergaan. Ook als dat echt wel een strijd voor je was, je eindigde altijd met een lach.

Jij was het die me de wereld op een andere manier liet zien. Hoe mooi en uniek deze aardbol is en alles wat daarop leeft. Jij hebt een unieke kijk op die wereld en geniet van de kleinste dingen die een ander niet ziet.

Ik heb geleerd dat ik mijn blik op de wereld kan verruimen, dat ik door naar de wereld op jouw manier te kijken nog meer kan genieten van al die kleine dingen.

Ik heb geleerd hoe mooi jouw wereld kan zijn, en dat alle strijd en verdriet mij de moeder maakt die jij nodig hebt. Dat heb jij mij geleerd.

Lees ook de voordelen die het hebben van een gehandicapt kind met zich meebrengen. 

Zelf aan de slag

Dankbaarheid is iets waar je mee kunt oefenen. Het maakt je milder, leert je beter om te gaan met stressvolle situaties. Daarom kan het schrijven van een brief aan je zorgintensieve kind zo helpend zijn. Begin gewoon eens met: Dank lief kind…

Podcast

Brene Brown bespreekt met haar 2 zussen in deze podcastserie de 10 stadia die de kracht van kwetsbaarheid maken. In deze aflevering bespreken ze het oefenen van dankbaarheid. Iets waar je dus iedere dag aan kunt werken.

 

 

dank lief kind

Voel jij je gehoord en gezien als ouder-van?

Natuurlijk is het vanzelfsprekend dat je voor je kind zorgt: vader, moeder ben je voor het leven. Maar wat als je kind de luiers nooit ontgroeit? Wat als je kind in de pubertijd zo sterk wordt dat je zijn agressief gedrag niet meer de baas kunt? Wat als je kind in een volwassen lichaam op de wereld reageert als een peuter? Is de zorg dan nog steeds vanzelfsprekend of ben je als ouder dan toch echt mantelzorger?

Mantelzorgers mogen zich verheugen op veel belangstelling. Jeugdige mantelzorgers, kinderen die voor zieke ouders zorgen, worden geknuffeld en gesteund. Volwassenen die voor hun zieke partner zorgen of ouder wordende ouders, de vrouw die voor de dementerende buurvrouw zorgt; de overheid draagt deze mantelzorgers op handen en komt ze tegemoet. Want ze zorgen ervoor dat de zorg goedkoper wordt, dat hulpbehoevenden langer thuis kunnen blijven wonen. Maar voor je kind zorgen is zo vanzelfsprekend, dat we daar het woord mantelzorger niet op willen plakken.

Gehoord en gezien

‘Voel jij je gehoord en gezien?’ vroegen we in 2017 aan ouders van zorgintensieve kinderen in een online-enquête. Binnen 48 uur reageerden meer dan 800 ouders. 60% beantwoordde die vraag met nee. Op de stelling ‘Het wordt lastiger om het vol te houden naarmate mijn kind ouder wordt’ reageerde 80% met ‘eens’. Meer dan 60% creëert zelden tot nooit ruimte en tijd voor zichzelf. En slechts 10% gaf aan voldoende steun te krijgen om het vol te houden.

Erkenning

Ouders hebben vooral de maatschappelijke erkenning nodig dat het niet vanzelfsprekend is dat je voor je zorgintensieve kind zorgt tot in het oneindige, en dat daar ondersteuning bij nodig is. Ondersteuning in de vorm van tijd: ‘Tijd voor mezelf om weer op te laden en mezelf niet kwijt te raken,’ zoals iemand bij de enquête schreef. Of praktische hulp: ‘iemand die zaken voor je regelt waardoor je meer in de rol van ouder kunt zitten in plaats van hulpverlener.’ En begrip: ‘Begrip over de zwaarte en impact op ons (gezins)leven.’

Isolement

Bijna 75% van onze respondenten voelt zich niet begrepen door hun omgeving. Niet zo gek dat veel gezinnen in een sociaal isolement raken -en het kind dus ook. We roepen werkgevers, zorgverzekeraars en gemeentes op om deze ouders de ruimte te geven om ook gewoon papa en mama te zijn. Volgens het Kinderrechtenverdrag van de VN heeft elk kind recht op ouders die er voor hem of haar kunnen zijn.

Gemeenten

Gemeenten zijn verantwoordelijk voor mantelzorgbeleid. Toch is het aantal gemeenten dat in haar mantelzorgbeleid aandacht besteedt aan ouders van zorgintensieve kinderen op één hand te tellen. Dat komt deels omdat die kinderen niet in beeld zijn: veel zorgintensieve kinderen krijgen geen zorg via de gemeente, maar via de zorgverzekeraar of het zorgkantoor. En deels omdat Jeugdzorg denkt in termen van zorgen om in plaats van het verzorgen van het kind.

Draagkracht versus draaglast

10 November is het de Dag van de Mantelzorg. Daarom vragen we opnieuw aandacht voor ouders van zorgintensieve kinderen. Zij hebben steun en erkenning nodig om overeind te blijven, willen gehoord en gezien worden. Zodat ze geen burn-out krijgen, zelf niet ziek worden. Het is heel simpel: zorgintensieve kinderen kunnen niet of niet volledig voor zichzelf zorgen. Het is dus in het belang van het kind dat ouders hun draagkracht behouden. Een papa of mama is onvervangbaar.

Praat mee

Voel jij je gehoord en gezien? Hoe zorgen we er samen voor dat die maatschappelijke erkenning wel komt? Wat heb je nodig om de aandacht te krijgen, die leidt tot die erkenning? Praat mee op onze Facebook-community ‘Wat Niemand Weet’, samen komen we een stap verder.

 

ouders van een zorgintensief kindTip: deel het artikel ‘Wat niemand weet over ouders van zorgintensieve kinderen’, juist op 10 november op je tijdlijn!

 

gehoord en gezien

Soms kan je je kind gewoon niet laten vaccineren

De medische achtergrond van hun kind bepaalt namelijk dat ze geen vaccinatie kunnen halen. Want dat brengt te grote gezondheidsrisico’s met zich mee. En ja, dat risico wil je nu eenmaal als ouder niet nemen. Het gaat om je kind. Vaccineren is dus nog niet zo vanzelfsprekend als sommige mensen beweren.

Uitjes

Maar naast dat het risico van vaccineren groot is, is er nog iets aan de hand. Namelijk het isolement waar zowel het kind als de ouders in terecht komen. Want doordat er geen coronacheck kan worden getoond,  kunnen ze er niet op uit. Voor sommige kinderen is zelfs een test afnemen niet mogelijk.

Claudia is moeder van Wouter die om medische redenen niet gevaccineerd kan worden. Claudia: ‘Op goede dagen eten we patat in het zwembad of doen we zijn rolstoel achter de fiets en gaan ergens uit eten. Het zijn de enige uitjes die hij heeft en door de coronapas kan dat niet meer.’ (bron: Libelle)

Of deze tweet waarin een vader van een zorgintensief de vraag stelt:

Niemand heeft het antwoord. Jij?

Oproep

Het is een vergeten groep. Door meer verhalen te delen van gezinnen wiens zorgintensieve kind niet gevaccineerd kan worden, willen we aandacht voor ze vragen. Heb jij zo’n verhaal en wil je dat delen? Dan horen we graag van je.

 

covers Lotje&coWe vragen al lang om aandacht voor een vergeten groep, jullie. Dat doen en deden we aan de hand van verhalen. Omdat we geloven in de kracht van het verhaal. Wil je meer verhalen lezen dan zijn daar nog onze tijdschriften die je kunt bestellen. 

 

vaccineren

7 dingen die ouders-van denken bij de paarse krokodil

1. Dagdroom die dame erbij

Er was eens een dame die aanbelde en zei: ‘Ik heb alle formulieren voor u voorbereid, u hoeft alleen nog maar hier en hier een handtekening te zetten en dan valt het in het juiste postvakje.’ Ooooo kan iemand mij dat sprookjesboek lenen alsjeblieft?

2. Adem in, adem uit en bel dan pas

Om nou niet meteen de hoorn op de haak te gooien of je in de hoek te laten zetten, is een beetje zen zijn wel handig. Adem in, adem uit en mediteer een paar minuutjes voor je belletje met dat zorgkantoor.

3. Verwachtingen bijstellen

Wie heeft bedacht dat alles in een dossier in een hokje moet passen? Niet ieder kind is toch hetzelfde? Niet elke situatie gelijk? Waarom dan zo rigide aan de regeltjes vasthouden? Ik stel daarom mijn verwachtingen maar weer bij. Inmiddels ben ik daar expert in.

4. Zelluf doen

Ik denk dat de bron van alle kastje-naar-de-muur-ellende komt door gebrek aan ownership. Als ik een vraag stel heb ik met 88 verschillende loketjes te maken. En als het dan misgaat geeft niemand thuis. En dus doe ik het dan maar zelf weer.

5. Iets met bomen en een bos

Maar ja welk potje past op het dekseltje van mijn kind? Wie het weet mag het zeggen, want ik zie door de bomen het bos niet meer. Nee makkelijker kunnen we het niet maken, moeilijker wel. En daar ben ik eigenlijk helemaal klaar mee.

6. Zorgen voor, hoe dan?

En onder dat ‘makkelijker kunnen we het niet maken, moeilijker wel’ horen ook al die verschillende zorgwetten. Dé grote paarse krokodil, die maar niet weggaat. Gekmakend is het. Waar haal ik de energie vandaan om uit te zoeken onder welke wet wij vallen?

7. HELP

Goed dat je je meldt. Er is hulp onderweg. Op donderdag 22 april is er een online bijeenkomst over al die verschillende zorgwetten. Lekker thuis aan jouw keukentafel. De enige kosten die je maakt is het kopje koffie voor bij deze bijeenkomst. Meld je dus nu aan, want er is plek voor maximaal 12 mensen. En als blijkt dat het nodig is dan organiseren we er gewoon nog een. Samen proberen we beetje bij beetje die paarse krokodil te verslaan.

 

Het beste wat je kunt doen – maar ook het moeilijkste- is er maar gewoon om blijven lachen. Net als Silvie doet in deze 43 hilarische verhalen over de zorgbureaucratie.

 

 

paarse krokodil

Hoezo handelingsverlegen?

Jaren later realiseerde ik me dat het hier ging om een meisje met epilepsie. Geen eng meisje, maar een ziek meisje. Wat me nu nog steeds zo raakt, is dat wij op school hierover niet werden geïnformeerd. Over wat epilepsie was, wat het met iemand deed – of kon doen. Dat het een ziekte is en dat dat een enorme impact heeft op haar leven en het leven van het gezin waarin ze opgroeit.

Weer jaren later – toen ik zelf kinderen had – werden er te pas en te onpas labeltjes geplakt op kinderen. Labeltjes als autisme, ADHD, LVB etc. Ik heb dat altijd een beetje vreemd gevonden. Wat als die leerling nou gewoon druk was, niet zo heel slim was of gewoon meer moeite had met dingen? In tegenstelling tot zoiets als epilepsie zijn er behoorlijk wat labels, die in het leven zijn geroepen om de geldstromen op gang te helpen in de begeleiding van deze kinderen. Is dat erg? Nee, maar het drukt wel een stempel.

Handelingsverlegen

Scholen zijn vaak handelingsverlegen en brengen dan al snel de verdenking van een label in. Het vermoeden is er, het kind moet getest want school wil graag weten wat de ondersteuningsbehoefte is. Als ouders heb je daar weinig tot niets over te zeggen. Maar wat nou als je als ouders het niet aan wilt gaan? Je kind niet wilt laten testen? Omdat het gewoon druk is, minder goed meekomt en jij dat als ouder niet ziet als een enorme belemmering?

Dat kan dus niet in deze tijd, want het belang van het kind staat voorop. Althans dat zeggen de ‘professionals’. Ik betwijfel dit en dan druk me ik me voorzichtig uit.

En dan?

Wat als de uitkomst van het onderzoek iets anders laat zien, dan het vermoeden was? Wat doen de scholen er dan mee? Doen ze er iets mee?

Ik spreek uit ervaring als ik zeg dat dat dus helaas niet zo is. Dat scholen nu het bewijs hebben dat het kind een label heeft. Daarmee kunnen ze aanspraak maken op een financieel potje. En ik, als ouder van, sta met mijn rug tegen de muur. Toen ik vroeg: ‘Wat gaan jullie nu dan met deze uitkomst doen?’, was het antwoord: ‘Niks.’

Ik ben benieuwd hoe dat bij jullie is? Wat hebben jullie meegenomen in jullie besluit om je kind te laten testen? Was het de druk van buitenaf of kwam de hulpvraag vanuit jezelf? En wat heeft school ermee gedaan? Hebben ze er iets mee gedaan?

passend onderwijsOok als er wel helderheid is over de problematiek en docenten zijn niet handelingsverlegen, dan nog is het niet zo eenvoudig om een plekje in het regulier onderwijs te vinden. Silvie beschrijft haar zoektocht aan de hand van 34 stappen in dit ebook.

 

 

handelingsverlegen

Deze boeken bieden troost, een lach en hoop

boeken brus en zusBrus en zus – samen bijzonder

Auteur: Stephanie Kaars haar kinderen
december 2020

In dit autobiografische boek dat Stephanie met haar kinderen schreef, gaat ze op zoek wat iemand nou bijzonder maakt. Of juist niet. Want wanneer ben je eigenlijk bijzonder? Als je een gehandicapte zus hebt en dus een brus bent? Of ben je bijzonder als je die zus bent? Niels (7) en Ninte (11) zijn beiden bijzonder of zijn ze misschien toch gewoon? Een prachtig (voorlees)boek voor iedereen, of je nu zeven bent of honderdzeven.

 

boeken Het eigen lotHet eigen lot

Auteur: Kenzaburo Oe
Augustus 2020

Als zijn zoon wordt geboren met een zeer ernstige hersenafwijkin laten de artsen Vogel beslissen over leven of dood. Hun eigen mening steken ze niet onder stoelen of banken. Van inlevingsvermogen is weinig sprake. Maar ook hijzelf schrikt van het mismaakte kind. En hij zoekt troost bij een oude vriend: de whisky. De dagen na de geboorte worstelt hij met de beslissing die hij moet nemen. Het eigen lot is een oprechte en confronterende vertelling over een moeilijke beslissing waar je als ouder-van wellicht voor kan komen te staan.

 

Florian is nietboeken Florian is niet voorbij voorbij

Auteur: Mirjam Louwen van Bekkum
september 2019

Wat als je na twee kinderen een tweeling krijgt? Wat als blijkt dat één van twee het syndroom van Down heeft? Wat als hij ook nog meerdere afwijkingen heeft? Wat als hij overlijdt? Wat als je opeens een rouwende moeder bent? Het overkwam Mirjam allemaal. Dit is een verhaal over vasthouden en loslaten. Een verhaal over de inmense veerkracht van een moeder. Een verhaal dat laat zien dat zelfs uit zo’n groot verdriet ook hoop te putten valt.

 

boeken de achtste dagDe achtste dag

Auteur: Annemarie Haverkamp
maart 2019

In een verlaten grenslandschap aan een rivier woont timmerman Egbert met zijn gehandicapte zoon Adam, voor wie hij alleen de zorg draagt, nadat zijn vrouw Emma is overleden. Wanneer Egbert hoort dat hij nog maar kort te leven heeft, moet hij noodgedwongen nadenken over de toekomst van zijn zoon. Adam is volledig van hem afhankelijk en Egbert heeft zijn vrouw beloofd hem nooit alleen te laten. Als hij tegen beter weten in de opdracht aanneemt om een houten trap te maken, geeft hij zichzelf zeven dagen de tijd om een beslissing te nemen over hun lot.

 

angsthaasAngsthaas en de Anderen

Auteurs: Willemien Ebels & Ebel Vereijken

Ebel, de zorgintensieve zoon van Willemien, maakt tekeningen. Tekeningen van dieren die allemaal net anders zijn. Ze besluit de prachtige serie dierentekeningen te voorzien van een verhaal. Angsthaas en de Anderen is een aangrijpende fabel over de kracht van het anders zijn.

 

De juf die geen juf isboeken De juf die geen juf is

Auteur: Katrín Gudmundsson
december 2020

Gudmundsson heeft veel jongeren begeleid naar passend onderwijs. Van al hun verhalen heeft zij er 28 op papier gezet en gebundeld in dit boek. Het zijn verborgen verhalen achter de voordeuren. Verhalen vanuit de ziel over het dagelijks leven. Het zijn de verhalen achter het gedrag, wanneer we bereid zijn om zonder oordeel te luisteren en verder te kijken. Je leest hoe goede intenties verkeerd kunnen uitpakken. Hoe slechts één verkeerde keuze, impact heeft op de levens van velen. Het zijn ontroerende, schrijnende, inspirerende en soms grappige verhalen.

 

Wat Niemand Weet cover

Wat niemand weet

Heb je nog niet genoeg boeken als tip gekregen? Dan is er natuurlijk ook nog het boek vol verhalen over Wat Niemand Weet. Ook die verhalen bieden troost, een lach en hoop. Het zijn verhalen die al eerder zijn verschenen op onze website Lotje&co maar bij het 10-jarig jubileum en het stoppen van de stichting zijn gebundeld.

 

 

Heb jij nog tips voor boeken die we niet mogen missen? Laat het ons weten.

*We hebben een affiliate partnership met Bol.com. Dat houdt in dat we een klein percentage ontvangen voor ieder boek dat via een link van ons verkocht wordt. We investeren die opbrengst in ons platform Wat Niemand Weet, zodat het ten goede komt aan gezinnen met een zorgintensief kind.
boeken

11 voordelen van de verstandelijke beperking van mijn kind

 

Dit zijn de 11 voordelen van de verstandelijke beperking van mijn kind. Welke ken jij?

01. Lachen is gezond

Als iemand niest of mijn kind niest zelf dan is hij degene die het hardst lacht. En ja, we weten allemaal: lachen is gezond. Dus hoe fijn is het dat er zo weinig voor nodig is?

02. Sociaal isolement

Mensen met een verstandelijke beperking leven vaker in een sociaal isolement, bleek uit een onderzoek SCP. Aan mijn kind zal het niet liggen. Hij stapt met het grootste gemak op iedereen af en knoopt net zo makkelijk een praatje aan. Aan onderwerpen geen gebrek.

03. Hier en nu

We worden ermee doodgegooid, zeker nu: we moeten meer in het hier en nu leven. Daar worden we echt gelukkiger van. Ik kijk altijd vol bewondering hoe mijn kind van ieder momentje een happy momentje kan maken. Daar kan ik nog wel iets van leren (en jij ook, toch?).

04. Vertrouwen

De wereld zou een stuk mooier zijn als we elkaar meer vertrouwen, uitgaan van het goede in de mens. Nou dat kan mijn kind dus al. Hij vindt iedereen aardig en ziet overal het positieve van in. Een prachtige, maar niet altijd handige eigenschap dat realiseer ik me echt wel als moeder. Maar toch…

05. Aandacht

Eigenlijk kan er niets tippen aan een potje worstelen met zijn broer. Hij vindt het stiekem leuker dan een bezoekje aan Disneyland Parijs. Want zeg nou zelf, er gaat niets boven oprechte aandacht toch?

06. Knuffelen

De hond moet het vaak ontgelden, en ja ik ook. Maar of ik dat echt erg vind? Eigenlijk niet, want welke moeder droomt nou niet van knuffelen met je puberzoon? Die van mij wil niets liever.

07. Net als mijn hand vasthouden trouwens.

08. Geraaktheid

Schelden doet pijn maar gelukkig begrijpt hij niet wat veel van die woorden betekenen. En als ik merk dat het mijn moederhart breekt (en dat doet het geregeld) dan kijk ik naar mijn kind zie hoe de woorden hem niet raken.

09. Perfect

Hoe mooi is het dat zijn broer en zus aangeven dat hun broer of zus met de verstandelijke beperking de liefste, de coolste en de beste is? En nee dat is niet alleen omdat ze bij de Efteling door de ingang voor mensen met een beperking mogen en dus niet in de rij hoeven te wachten.

10. Een liefde

Hij heeft ook maar één liefde van zijn leven. Dat ben ik, zijn moeder. En ja eerlijk is eerlijk dat boost mijn ego behoorlijk op. En er zijn voldoende momenten waarop ik die boost best kan gebruiken.

11. Verborgen agenda’s

Het grootste voordeel vind ik uiteindelijk toch wel dat hij altijd is wie hij is, geen verborgen agenda’s. What you see is what you get. En dat is wel zo fijn. Zo weten we allemaal thuis waar we aan toe zijn.

 

Geregeld schrijven we in opdracht van derden artikelen die gaan over het leven met een zorgintensief kind. Zo ook dit artikel over ‘de 11 voordelen van de verstandelijke beperking van mijn kind’ dat we hebben geschreven in opdracht van Stichting Philadelphia Zorg.

Kun jij ook wel wat hulp gebruiken bij het maken van content voor jouw platform? We denken graag mee, we heten niet voor niets PickOurBrain. 

voordelen van de verstandelijke beperking

Het verdriet is enorm, het gemis groter

Het gaat om Jorrit, de zoon van Anne Strik, een contact dat ik ken via Twitter. Jorrit die samen met Anne had bedacht dat Happy (red: knuffelkonijn van Jorrit) op toernee ging. Happy deed alles wat Jorrit niet kon doen. Het boek werd een succes en gaf ook pijnlijk weer hoe anders het leven is met een zorgintensief kind.

loslaten

Het is nog zo kort geleden dat lieve Erika me vertelde dat haar Lotte het leven los had gelaten. Dat het lijden voorbij was, voor haar en voor haar gezin. Dat ze afscheid hadden moeten nemen van hun prachtige dochter.

Ik probeerde haar te troosten, aan te geven dat ze voorzichtig moest zijn, goed op zichzelf moest letten. Dat ik bang ben dat ze na jaren strijd wellicht in elkaar zal storten nu er zoveel tijd en ruimte vrij zou komen.

Ze gaf terug dat ze als topsporter echt goed naar haar lichaam heeft leren luisteren en dat het goed zou komen. Ik geloofde haar en toen brak ik even zelf. Want het is zo herkenbaar dat de wereld om je heen je van goede adviezen voorziet, bedenkt dat er blijkbaar omgangsvormen zijn die horen bij rouw. Bij het verlies van een kind, jouw kind.

verwachtingen

Hoe herkenbaar is het dat de ander niet kan begrijpen – en soms zelfs respecteren – dat jij het anders doet. Zelf werkte ik keihard door, het was mijn manier van overleven. Ook ik had het destijds nodig om mijn focus weg te houden van het gemis, het gat dat er was ontstaan. Mijn man deed het anders. Is dat erg? Nee natuurlijk niet. Maar het is wel lastig dat je in een positie gebracht wordt waar het niet meer gaat over het verdriet maar over hoe je daar klaarblijkelijk volgens de maatschappij mee om zou moeten gaan.

moederhart

Jorrit, Lotte, Joris, Teun, Boris en alle kinderen die niet meer bij ons zijn hebben ons geleerd te leven in het moment. Te genieten van alles wat wel kan. Zij hebben ons geleerd wat een moederhart aankan en wat een kracht er schuilt in het durven loslaten, hoe pijnlijk ook.

Het verdriet is enorm, het gemis groter. Dat blijft.

 

moederhart

Met snotneus wel naar school

Alleen al een snotneus was voldoende om  je kind buiten de schooldeur te houden. Terwijl er zoveel kinderen zijn met chronische klachten, zoals hooikoorts of astma. Maar gelukkig komt daar nu verandering in. We lezen namelijk dat je als ouders een test kunt aanvragen als je kind een snotneus heeft. Je hebt momenteel wel nog een doktersverklaring nodig om naar school te mogen met een snotneus. De jeugdarts verbonden aan de school, speelt hier ook een rol bij.

Heb jij dus een kind met een snotneus die tot voor kort niet naar school mocht? Of vraag je je af hoe het volgende week op het V(S)O moet gaan?  Neem dan contact op met de GGD en vraag een test aan.

We zijn reuze benieuwd hoe dit in de praktijk uitpakt. Laat het ons weten via de Facebookpagina Wat Niemand Weet of stuur ons een berichtje via vertel@pickourbrain.nl.

snotneus

Sluipend is er de afgelopen maanden een tweedeling ontstaan

Ik kwam een stuk tegen in het tijdschrift OneWorld van Tamar Doorduin. Ze stelt dat de strategie van Rutte is gebaseerd op discriminatie en uitsluiting, niet op inclusie en samenwerking.

Er is sluipend een tweedeling onze maatschappij binnen gedrongen. Sluipend omdat de redenen voor de lockdown voor iedereen wel helder waren. Het beleid was immers ingezet op groepsimmuniteit. Maar nu met het versoepelen van de maatregelen blijkt dat de kwetsbare groepen de tol betalen. Want zolang deze immuniteit er niet is wat moeten zij dan? Jaren thuis zitten totdat de groep groot genoeg is om het virus te ‘verslaan’? Je zult maar een beperking hebben of ouder van een zorgintensief kind zijn.

Tamar stelt in dit stuk een eerlijker alternatief voor om de tweedeling zo klein mogelijk te maken.

We zijn benieuwd of jullie je hierin kunnen vinden. Laat het ons weten.

Staan deze kwetsbare groepen eigenlijk wel vooraan in het spoorboekje van Rutte?

tweedeling